متن کامل در سایت 40y.ir

به نظر نمی رسد این دیدگاه، استدلالی به سود مسیحیت باشد بلکه در بیان عقلانی مسیحیت از جهان، روایت و بلاغت مقوله هایی به نسبت بنیادی برای دانش می گردند (نگ. وارد 1992: 312). این مسئله را به این شکل بیان می کنم: ادعای برتری معرفت شناختی و صدق این نوع از ایمان و این نوع از تأمل الهیاتی آنچنان بزرگ است که چشم پوشی از پایه های ایمان گرایی و بنیان گرایی پنهان ساختار معرفت شناختی آن عملاً غیرممکن است. ایمان گرایی مضمر در این نوع از فراروایت مسیحی به هیچ وجه خود را درگیر دلایل عملی، ارزیابانه یا شناختی این مسئله نمی نماید که چرا همچنان برای مسیحیان معنادار است که طبق مفروضات واقع گرایانه این ایمان زندگی کنند. در نهایت یک ضدواقع گرایی الهیاتی که در آن، زبان، تمام واقعیت- از جمله واقعیت ایمان- را ایجاد می کند در اینجا قرار می گیرد. مسیحیت بخاطر گفتمان صلح و عدم استیلایش، داستان بهتری عرضه می کند و بعنوان یک فراروایت قدرت اقناعی بیشتری دارد. به بیانی متفاوت، الهیات و نظریه ی اجتماعی هم استدلال هایی برای قدرت اقناعی بیشتر اسطوره های مسیحی است و هم تمرینی برای ایجاد چنین قانع کنندگی (نگ. وارد 1992: 313). سپس میلبانک پیروزی بلاغی بر عقل سکولار را آرزو می کند. در این نسخه از الهیات روایی مسیحی، ایمان بافت فراگیری برای عقل می شود: کل تعقل، عملِ ایمان درون اسطوره های خاص و داستانی بخصوص هستند که فراسوی تعقل قرار می گیرند. در نتیجه آنچه ظهور می کند یک «رئالیسم» الهیاتی است که در آن زبان و تجربه ی تفسیر شده، دسترسی معرفت شناختی به هیچ واقعیتی فراتر از زبانرا در اختیار ما قرار نمی دهد بلکه سهمی در مشارکت خدا در جهان را فرض می گیرد، ارتباطی که بلاغی و روایی نیز دیده می شود (نگ. میلبانک 1990: 430). در تمامی اینها کلیسا که اسطوره های مسیحی را مورد خوانش، بازگویی، اجرای مجدد و ارتقا قرار می دهد برای روندهای یک سنت اجتماعی مسیحی مهم و حیاتی بوده و الهیات روایتی از آن سنت می گردد. این حرکت میلبانک از صورت «بدخیم» به شکل «خوش خیم» پست مدرنیسم است (1990: 326).

http://goldo.altervista.org


اما بیزاری میلبانک نسبت به الهیات هایی که تحت میانجی گری قرار گرفته و به نظریه ی اجتماعی فروکاهیده شده اند و به دنبال آن گزینه ی جدایی طلبانه اش یعنی انتخاب «منطق درونی» این ایمان، برخی پرسش های مهم درباره ی ارزش های معرفت شناختی و غیرمعرفت شناختی شکل دهنده به عقلانیت تأمل الهیاتی را بی پاسخ می نهد. وی نه تنها از تعهد میان رشته ای الهیات غفلت می کند بلکه نقش معرفت شناختی تأمل علمی در این گفتگوی مهم میان رشته ای را نیز نادیده می گیرد. بنابراین برخی پرسش های مهم بی پاسخ باقی می مانند: بعنوان
مثال ایمان دینی نزد میلبانک چه معنایی دارد؟ چه چیزی ما را قادر می سازد نسبت به قانع کنندگی داستان مسیحی پذیرا باشیم و سپس صورت خاصی از باور یا ساختار مفهومی را برگزینیم تا این تعهد ایمانی را در آن قرار دهیم؟ مطمئناً این چیز «تنها» ایمان نیست بلکه قضاوتهای مهم و مسئولانه ای که بر اساس بهترین دلایل موجود صورت می دهیم [نیز مهم هستند].ایمان و عمل روایی به روشنی نقشهای اصلی در دیدگاه میلبانک دارند اما چه ارتباطی میان پویایی های ایمان و دیگر ارزشهای معرفت شناختی و غیرمعرفت شناختی وجود دارد که عقلانیت انسان را شکل می دهد؟ مطمئناً میلبانک در این ارتباط برای ما حرفی ندارد. از این رو پرسش های بیشتری نیز بی پاسخ می مانند: در پرتوی چالش جاری پست مدرن علیه ایمان مسیحی، آیا رویداد مسیح مصلوب و بازگویی آن رویداد برای حیات مسیحی و برای تصمیمات روزانه ی ما «بنیادی» است؟ بعلاوه روایت های متعددی از این داستان مسیحی وجود دارد: چگونه یکی از روایت های این داستان هنوز زمینه ی بنیان گرای دیگری برای توسل به این ایمان نشده و بنابراین خود را به صورت نوعی پوزیتیویسم الهیاتی آشکار می سازد؟ در پایان به نظر نمی رسد که دیدگاه میلبانک نسبت به الهیات بعنوان نظریه ی اجتماعی، ما را فراتر از بن بست انتخاب میان مطلق گراییِ بنیان گرایی و نسبی گراییِ نابنیان گرایی سوق دهد.
یک دیدگاه پسابنیان گرا نسبت به عقلانیت، نه تنها حاشیه رانی از سوی مدرنیته و خصوصی سازی تأمل الهیاتی را رد می کند بلکه به مقابله با هر گونه موضعی می پردازد که با اعلام یک الهیاتِ کاملاً جداشده، آنرا «ملکه ی علوم» اعلام داشته و از این طریق از خصوصی سازی سواستفاده می نماید. بنابراین روشن می شود که گوشه گیری فکری الهیات میلبانک بخشی از استراتژی حفاظتی است که در آن نخست با پذیرش مفهوم مدرنِ عقلانیتِ برتر علوم طبیعی، زمینه و بستر ایجاد می شود لیکن این مفهوم در ادامه تحت عنوان یک نیروی معرفت شناختی شکل دهنده در جستجوی این انزوای باشکوه الهیاتی نادیده گرفته می شود. به اعتقاد من موقعیت میان رشته ای تأمل الهیاتی و ارتباط آن با علوم اجتماعی و طبیعی تنها زمانی تضمین می شود که یک نقد سازنده ی پست مدرن به ما اجازه دهد منابع مشترک عقلانیت میان استراتژی های متنوع و گوناگون خود را کشف نماییم. این نوع الهیات به حاشیه رانده نمی شود و از روی عمد جداسازی نمی شود و همچنین به دنبال آن نیست که به مقام «ملکه ی علوم» نائل گردد. در مقابل، یک الهیات پسابنیان گرا به دنبال آن است که شریکی برابر در یک گفتگوی دموکراتیکِ میان رشته ای باشد که در آن گفتگو این امکان وجود داشته باشد که یک صدای اصیل مسیحی در یک گفتگوی متکثر پست مدرن شنیده شود.
اکنون بحث ما از پست مدرنیسم آشکار ساخت که نه الهیات و نه علم نمی توانند بر پایه ی زمینه هایی ایمن و مسلم از دانش قرار گیرند. آنچه در هر یک از این استراتژی های تعقل نیاز است تعهدی خطاپذیر به یک نقطه نظر اصلاح پذیر و نسبت به این حقیقت است که در کاوش معرفت شناختی جاری ما برای فهم پذیری، همواره عنصری غیرقابل تبیین باقی می ماند (نگ. راسل 1989: 201). بعلاوه هم الهیات و هم علوم بایستی از موجودیت هایی سخن بگویند که همیشه بطور مستقیم قابل مشاهده نیستند و بنابراین هر دو باید این آمادگی را داشته باشند که در تأملات خود از مدل ها و استعاره ها بعنوان ابزارهایی کل نگر استفاده کنند. این حرکت معرفت شناختی فراتر از بنیان گرایی در علم به بزرگترین انقلاب در فیزیک از زمان نیوتون اشاره می کند: کشف جهان ناآرام و بی ثبات زیراتمی در نظریه ی کوانتوم. در این نظریه ثابت شده که جهان ما بیش از حد قدرت معرفت شناختی تصور انسان، عجیب و ناآشناست. اگر این مسئله در مورد فیزیک درست باشد بدون شک ممکن است در الهیات نیز صدق کند. با اینحال در الهیات، نفی بنیان گرایی به خودی خود متضمن پذیرش ضدبنیان گرایی و نابنیان گرایی نیست: در هر صورت هیچ شکلی از نابنیان گرایی نمی تواند ادعا کند بدون توجه به ماهیت تبیینی و جایگاه میان رشته ایِ مدعاهای الهیاتی می توان به تأمل الهیاتی پرداخت. در حقیقت به طرز قانع کننده ای می توان استدلال کرد که کل بحث میان بنیان گرایی و نابنیان گرایی در نهایت بر دووجهی کاذب یک تنگنای منسوخ معرفت شناختی مبتنی است (برنشتاین 1983؛ همچنین کلایتون 1989: 152). بعلاوه استدلال خواهم کرد که چرخشی پسابنیان گرا به یک معرفت شناسی خطاپذیر که صادقانه نقش تجربه ی سنتی، تعهد شخصی، تفسیر و ماهیت موقتی و خطاپذیر تمامی مدعاهای دانش ما را می پذیرد، در نهایت از ضرورت ادعاشده برای گزینش صرف میان بنیان گرایی و نابنیان گرایی به کلی اجتناب می کند. متن کامل در سایت 40y.ir

عقلانیت و ایمان پست مدرن
با پشت سر گذاردن محظوری که بحث بنیان گرایی/نابنیان گرایی را شکل می داد، راهی به سوی معرفت شناسی پسا بنیان گرایی گشوده می شود که به معنای دقیق کلمه می تواند پیامدهای مهمی برای روش شناسی الهیاتی داشته باشد: نخست اینکه دیگر لازم نیست تصور شود که پروژه ی سنتی درآمد الهیاتی108 همواره نسبت به الهیات وابسته است و (همچون در الهیات «بنیان گرا») بصورت بنیانی عمل می کند که بایستی پیش از تأمل الهیاتی به آن پرداخته شود و آنگاه همواره در آنچه نتیجه می شود فرض گردد (نگ. فون هویستین 1989: ). دوم، در یک الهیات پسا بنیان گرا پیوند معرفت شناختی میان الهیات و دیگر استراتژی های تعقل، آزاد و انعطاف پذیر دانسته می شود چراکه تأمل الهیاتی در اینجا لزوماً با این حقیقت شکل می گیرد که مرزهای معرفتی میان الهیات و دیگر حالت های تأمل، سیال هستند. پروژه ی یک روش شناسی یا «مقدمه ی» الهیاتی اکنون بخش مکمل چنین تأمل الهیاتی است، یعنی بخشی از زیرشاخه هایی است که کاوش میان رشته ای جاری برای انجام خود الهیات در اختیار دارد. آنچه در این گفتگوی بین رشته ای نیاز است رویکردی روش شناختی است که نه تنها الهیات را رشته و حوزه ای تبیینی بداند بلکه مسئله ی معرفت شناختی شکل گیری عقلانیت در الهیات و علوم، مسئله ی هرمنوتیکی ارتباط بافت و معنا، نقش تبیینی تجربه ی و باور دینی و ماهیت خطاپذیر و موقتی ادعاهای صدق الهیات و دین را جدی بگیرد. بحث از مسئله ی عقلانیت در فلسفه ی علم معاصر به هدف [نشان دادن حساسیت نسبت به این مسائل] اخیراً بطور فزاینده ای ثابت کرده که راهنمای مهمی برای الهیات و شاید پرثمرترین پیوند الهیات و علم تا کنون است. این بحث نه تنها تعاریف وسیع تری از عقلانیت را به روی ما می گشاید و آن گونه معیاری که برای کنترل اظهارات الهیاتی نیاز است در اختیار قرار می دهد، بلکه محوریت عامل های تجربی و عمل گرایانه در قضاوت و تبیین عقلانی و در نتیجه بطور کلی در عقلانیت را مورد تأکید قرار می دهد.

http://ahamidp.ir


در گفتگوی جاری میان الهیات و علوم، تنها پژوهشگران اندکی نسبت به چالش سخت و مطالبات خاصی که توسط تفکر نابنیان گرا و پست مدرن کنونی برای الهیات و علم ایجاد شده است حساسیت نشان داده اند. یکی از این پژوهشگران که هم الهی دان است و هم فیلسوف علم، نانسی مورفی است. بطور خاص بایستی به انتشار اثر تحسین بر انگیز وی، الهیات در عصر تعقل علمی109 (1990) وآثار متعاقب آن اشاره داشت که بسیار مورد استقبال قرار گرفتند. این آثار کهافزوده های بسیار مهمی برای ادبیات رو به رشد «الهیات و علم» گردیدند به چندین روش، پیچیدگیِ تلاش برای ارتباط دادن تأمل الهیاتی به دیگر حالت های تأمل در یک جهان پست مدرن را نشان داده اند. اکنون مایلم پیش از ارزیابی پیامدهای برخی آثار متأخر وی برای عقلانیت تأمل الهیاتی، بطور خلاصه اما با جزئیات بیشتر به نخستین اثر او باز گردم. این کتاب در تلاش برای پر کردن مستقیم شکاف میان الهیات نابنیان گرا و فلسفه ی علم نابنیان گرا و پست مدرن، همچنان اثری یگانه است. وی نه تنها به طور قانع کننده ای نشان می دهد که هم الهی دانان و هم فیلسوفان دین به دانشی دقیق نسبت به جنبه های شناختی دین نیاز دارند، بلکه همچنین روشن می سازد که چرا فلسفه ی علم معاصر به چنین پیوند روش شناختی مهممیان گفتگوی جاری الهیات و علم بدل شده است. مورفی

نکته مهم : در این سایت فقط تکه هایی از این پایان نامه به صورت رندم درج شده که ممکن است موقع انتقال از فایل ورد به داخل سایت عکس ها درج نشوند یا فرمول ها و نمودارها و جداول و ... به هم ریخته درج شوند ولی در سایت منبع شما می توانید فایل کامل را با فرمت ورد و منابع و پیوست ها دنلود نمایید

: سایت منبع  40y.ir