متن کامل در سایت 40y.ir

متن کامل در سایت 40y.ir است که دلایل و علت های آن به تاریخ فردی آن شخص مرتبط است (نگ. 1991: 60).

http://ahamidp.ir


البته از این منظر، الهیات قادر نیست جهت ایجاد یک تعهد ایمانی، برای این موقعیت های فردی یک نظریه ی تبیینی عمومی تعبیه نماید. با این حال همانطور که استدلال خواهد شد از آنجا که ما انسانها به لحاظ معرفت شناختی همواره از طریق تجربه ی سنتی و تفسیر شده، با جهان خود ارتباط می یابیم، تنها در قالب این باورهایمان است که از ایمان و تعهد دینی برخورداریم. با فروپاشی و تجزیه ی کامل یک تعهد ایمانی به ساختار مفهومیِ آن، ایمان، به لحاظ معرفت شناختی به ایمان گرایی و ساختار مفهومی باورهای دینی و الهیاتی ما به یک نظام باور پیچیده بدل خواهد شد که در عین حال نظامی دارای رگه های مخفی بنیان گرایی است. با توجه به این مسئله به نظر می رسد تیمان نیز ناگزیر به بافت گرایی می لغزد: یعنی به موقعیت «عقلانیت های متنوع» که نهایت آن تکثرگرایی پست مدرن است و حوزه های مستقل و گوناگون دانش، تنها طبق عقلانیت درونی خود عمل می کنند. البته به نظر نمی رسد نابنیان گرایی در این معنا از بنیان گرایی فراتر رود: تعیین شکلی رازآمیز و منحصربفرد از عقلانیت و ایجاد حوزه های مستقل دانش و عمل که بتواند به لحاظ عقلانی مطابق با اهداف و معیارهای درونی اعمال شوند، به واقع تناسب یافتن با تأکید پست مدرن بر ناهمسانی و تکثر نیست بلکه باعث تشویق نوعی انسداد در حوزه ی علمی و استقلال عقلانی خواهد شد که صرفاً وجه دیگری از عقلانی سازی معمول مدرنیست است (نگ. رز 1991 الف: 157).

http://ahamidp.ir


جالب و در عین حال روشن است که تیمان این دیدگاه بارتی را پذیرفته که الهیات باید به شکلی منصفانه درون جماعت مسیحی قرار گیرد و تأمل و اندیشه خود را درباره ی این «مسلک عینی»100 کلیسای مسیحی به کار گیرد که خداوند تنها در عیسی مسیح درک می شود (نگ. تیمان 1991: 88). الهیات در نظر تیمان و بارت عملی هرمنوتیکی است که کار خود را از متنی شروع می کند که باید در بافت یک سنت زنده مورد تفسیر قرار گیرد. منابع فلسفی و فرهنگی معاصر را می توان در این بافت مورد استفاده قرار داد، لیکن این منابع تنها به گونه ای مورد استفاده قرار می گیرند که به منطقی متمایز از انجیل مسیحی اجازه دهد آن کاربرد را شکل داده و هدایت نماید. با اینحال از این منظر، تمامی امید برای یافتن جایگاهی میان رشته ای برای تأمل الهیاتی، بعنوان یک استراتژی پذیرفتنی در تعقل، برای همیشه از میان می رود. در اینصورت در بهترین حالت می توان امید داشت که پیوندهای موقتی و زودگذر میان الهیات و دیگر منابع عقلانی در فرهنگ ما وجود داشته باشند (نگ. تیمان 1991: 91، همچنین نگ. ورپوسکی 1986: 301-282). بنابراین از نظر تیمان هیچ پیوند مثبتی میان باور مسیحی و کاوش عقلانی ممکن نخواهد بود چراکه به بیان او «کاوش عقلانی به گونه ای فزاینده به دنبال آن بوده که خود را با عدم باور تعیین هویت نماید» (1991: 91) با این مدعای بحث انگیز، تمامی تلاش ها برای رسیدن به الهیاتی به واقع عمومی، به طور قطع و در نهایت تباه خواهند شد. در حقیقت حتی اگر مجبور به پذیرش این مسئله گردیم که باور به خدا، دیگر بخشی از میراث مشترک انسانی ما نیست، اگر پیشتر چنین بوده است، بطور قطع به این معنا نیست که عقلانیت انسان به معنای دقیق کلمه بخشی از این میراث مشترک نمی باشد. در این نقطه، الهیات نابنیان گرای تیمان حداقل یک مفهوم تحویل گرا و بسیار نامناسب از عقلانیت را آشکار می سازد و در نهایت به دیدگاهی «چند عقلانیتی» تکثیر می یابد که بیشترِ گونه های الهیات های نابنیان گرا به آن قایل هستند. لیکن این دیدگاه «چند عقلانیتی» علی رغم تلاش شجاعانه اش برای اینکه الهیاتی «عمومی» باشد، در واقع موفق می شود عقلانیت تأمل الهیاتی را از عملکرد عقلانی انسان در تمامی حوزه های دیگر دانش انسانی مجزا سازد، چون بسیار روشن است که تأمل الهیاتی به میزان زیادی در منابع غنی عقلانیت انسانی با دیگر استراتژی های تعقل مشترک است.
الهیات نابنیان گرایانه ی تیمان یادآور مشخصه ی ویژه ی ایمان گرایی نوویتگنشتاینی است که در آن، باورهای دینی نیازی به حمایت تبیینی ندارند و در نهایت می توان آنها را یک بازی زبانی بی بنیان دید. در حقیقت این باورها از نسل باورهایی هستند که صدق شان بواسطه ی معیارهایی صرفاً درون خودِ بازی زبانی قابل کشف است (نگ. استور 1987: 241). لیکن نگران کننده تر این ایده است که کل شبکه ی مفهومیِ یک الهیاتِ رواییِ نابنیان گرا می تواند به لحاظ معرفت شناختی به شکل بنیان گراییِ پنهان عمل کند. الهی دانان برای مقابله با این امر بایستی استلزامات معرفت شناختی و هرمنوتیکی این حقیقت را تشخیص دهند که روایت های کتاب مقدس در ذات خود ریز نظریه هایی هستند که روش پیچیده ی دریافت، تجربه و تفسیر این متون در تاریخ طولانی سنت مسیحی را آشکار می سازند. بعلاوه گفته ی بجای جانت مارتین ساسکیس101 که «روایت کردن تبیین نمودن است» (نگ. سوکیس 1988: 130) به درستی نشان می دهد که تمایز ظریف میان صورت های روایی و قیاسی الهیات، توهمی خام و حتی بالقوه خطرناک است (نگ. همچنین جنرود 1989: 158). البته روایت همواره در الهیات مسیحی اهمیتی بنیادین دارد. از اینرو ساسکیس در پاسخ به این سوال که «اگر مفاهیم الهیاتی بر مبنای گفتمانی که اساساً روایی و استعاری است قرار ندارند، جایگاه معرفت شناختی آنها چیست؟» می تواند ادعا کند: هر چه باشند مسیحی نخواهند بود «نگ. سوکیس 1988: 131). با این حال به همین دلیل یک صورت «خالص» از الهیات نابنیان گرایانه یا ضدبنیان گرایانه که آگاهانه پرسش از صدق را در قلاب قرار می دهد، تنها می تواند نوعی ابزارگرایی فرقه گرا دانسته شود- الهیاتی روایی که یک داستان معنادار مسیحی را به قیمت جداساختن این داستان از هر گفتگوی معنادار با دیگر مسیحیان، از دیگر حالت های علمی و غیرعلمیِ تأمل و از جهان غیردینی به دست می آورد. در برابر این پس زمینه، حداقل به لحاظ معرفت شناختی بسیار ساده لوحانه است که تصور شود روایت بعنوان یک سبک ادبیِ نابنیان گرای کتاب مقدس، بر نقد و تفسیر مقدم است و بنابراین همواره بر تفسیر، توجیه و استدلال ترجیح دارد (نگ. جینرود 1988: 151). اگرچه روایت، سبک ادبی مهمی برای انتقال انجیل مسیحی است، به نظر می رسد هیچ صورتی از نابنیان گراییِ روایی الهیاتی نمی تواند مسئله ی معرفت شناختی شکل گیری عقلانیت در الهیات معاصر را حل کند. بنابراین الهیات روایی نابنیان گرا نه تنها به درک های نسبی گرا و سازش ناپذیر از توجیه، صدق و عقلانیت می انجامد بلکه همچنین به یک ایمان گرایی معرفتی ختم می شود که برای ادعاهای میان رشته ای تأمل الهیاتی کاملاً مهلک هستند.
بنابراین آنچه الهی دانان نابنیان گرا با اطمینان، یکپارچگی منطقی الهیات می دانند (نگ. تیل 1994: 74) به راحتی (حداقل به لحاظ معرفت شناختی) بصورت یک حرکت جداسازِ تراز اول و یک استراتژی حفاظتی نمایان می شود که در آن، باور، عبادت و اجرای سنت مسیحی، برای توجیه درونی مدعاهای الهیاتی این سنت کافی دانسته می شود. بنابراین الهی دانانِ نابنیان گرا با توسل به این ایده ی کواینی که دانش، شبکه ای پیچیده از تبیین های توجیه ساز است که معناداری آنها همواره ارتباطی است، فهم پذیری مدعیات خود را تنها در بافت مکانیِ باور، عبادت و اجرای فرقه ای جستجو می کنند. پس میان این ایده و توجه رُز به علم بعنوان یک اجرای اجتماعی بسیار مکانی، شباهت های قابل ملاحظه ای آشکار می شود. لیکن علم پست مدرن بواسطه ی روندی از ترجمه و معیارسازی همچنان به گفتگویی میان رشته ای میدان می دهد. اما در الهیات نابنیان گرا این نوع گفتگوی میا ن رشته ای و محو کردن مرزهای حوزه های بررسی، به طور جدی مورد تردید قرار گرفته است. بنابراین در این نگاهِ کل نگر به دانش الهیاتی، چنانچه انتظار می رود احتجاج های دینی غیر قابل اعتماد و حتی شکل کژکارکرد الهیات دانسته می شوند. در احتجاج های دینی، الهیدانانِ نابنیان گرا در واقع دیگر الهی دانان (بنیان گرا) را به خاطر اینکه به دنبال وظیفه ی توجیه مدعاهای الهیاتی هستند اسیر دلواپسی دکارتی می دانند (نگ. تیل 1994: 36، 76). الهی دانان نابنیان گرا در حرکتی معقول به فراتر از بنیان گرایی، به درستی، دانش و فهم را نقاطی ثابت در ابتدا و یا انتهای توجیه استنباطی نمی دانند و در نتیجه آنها را مستقل از بافت و تار و پود متراکم ویژگی های عملی، فرهنگی و معرفت شناختی اش نمی بینند. یک حرکت پسابنیان گرا که فراتر از عینی گرایی بنیان گرایی مدرنیسم و نسبی گرایی نابنیان گرایی پست مدرن قرار می گیرد نیز بایستی این بافت محوری حوزه های دانش را جدی بگیرد. همانطور که پیشتر آمد ژوزف رز، به شکلی قابل قبول استدلال نموده که تمامی حوزه های دانش، به لحاظ بافتی محدود هستند و نیز بافت هایی برای خود دارند. به این معنا، یک الهیات که به دنبال عبور از بنیان گرایی است بایستی در درجه اول تعهدات تعقل به یک حوزه ی پژوهشی را تشخیص داده و تصدیق نماید (نگ. تیل 1994: 77). لیکن تنها آنگاه که الهیات گام دوم را بردارد و بخواهد انسجام عقلی خود را تنها از طریق بافت مندیِ تعقل حوزه ی پژوهشی خود تضمین نماید، جای تردید و تعجب معرفت شناختی است.
مایکل استنمارک اخیراً به وضوح در باب ناسازگاری فلسفی اینچنین بافت گرایی نابنیان گرای افراطی استدلال نموده است. استنمارک بعنوان «اصل بافتی»102 این حقیقت را بیان می کند که در نظر بافت گرایان (بخوانید نابنیان گرایان)، آنچه بایستی عقلانی یا غیرعقلانی لحاظ شود تنها بصورت درونی و از داخل یک بافت یا عمل دینی قابل تعیین است چراکه برای عقلانیت، هیچ معیاری مستقل از بافت وجود ندارد (نگ. استنمارک 1995: 303-10). بافت گرایان در پرتوی این فرض بنیادی سه مدعای پایه مطرح می کنند که در نهایت این الگو از عقلانیت را شکل می دهد: نخست، عقلانیت همواره درون عمل و اجرا قرار دارد (تز درونی). دوم، باورهای یک عمل خاص را نمی توانیم بصورت میان بافتی به کار گیریم تا یک عمل دیگر را مورد ارزیابی قرار دهیم (تز ناسازگاری). سوم، هیچ معیاری برای عقلانیت در دست نیست که در تمامی اعمال قابل کاربرد باشد و نیز عقلانیت یک عمل از بیرون خود آن عمل قابل ارزیابی نیست (تز استقلال). هرچند استنمارک هیچگاه بطور مستقیم تأثیر چالش پست مدرن برای معرفت شناسی را مورد توجه قرار نداده است لیکن تحلیل او به روشنی این استدلال را حمایت می کند که در نابنیان گرایی، تمامی معیارهای مشترکِ عقلانیت پیش از موقع کنار نهاده می شوند. بنابراین یک نابنیان گرایی بافت گرا به روشنی مسیری را نشان می دهد که در آن، عقلانیتِ دین اساساً با عقلانیت علم (یا عقلانیت هر حوزه ی انسانی دیگر) متفاوت است- و این یک استراتژی حفاظتی است که هر عقب گرد نامعقول به سوی تعهد، بعنوان نخستین حرکت معرفت شناختی خود به

نکته مهم : در این سایت فقط تکه هایی از این پایان نامه به صورت رندم درج شده که ممکن است موقع انتقال از فایل ورد به داخل سایت عکس ها درج نشوند یا فرمول ها و نمودارها و جداول و ... به هم ریخته درج شوند ولی در سایت منبع شما می توانید فایل کامل را با فرمت ورد و منابع و پیوست ها دنلود نمایید

: سایت منبع  40y.ir