ویژگی ها و تحلیل آن چیزی می پردازد که «داده های الهیاتی» برای یک مدل لاکاتوشی پست مدرن از الهیات دانسته می شود. مسلماً این بخش، برنامه ی مورفی را بر آنچه به نظر من یکی از محوری ترین مسائل الهیات فلسفی امروز است متمرکز می نماید: الهی دانانی که می خواهند از منظری غیرمقتدرانه و پسابنیان گرایانه، دقیقاً در عصر علمیِ حاضر، به روش شناسی الهیات نظر افکنند بایستی از انبان تجربه های دینی تفسیر شده، آن عناصری را برگزینند که بطور معقولی ادعا می کنند صورتی از دانش نسبت به خدا را به بار می آورند. پس چنین الهی دانی باید نه تنها به تجربه دینی و آنچه از طریق تجربه ی تفسیر شده کشف می شود دسترسی داشته باشد بلکه برای مشخص نمودن مدعیات دانش معتبر و قابل قبول برای الهیات باید معیارهایی را نیز تدوین نماید. نانسی مورفی با کمک گرفتن از تاریخ غنیِ بینش معنوی در آثار جاناتان ادواردز114، ایگناتیوس لویولا115 و سنت آناباپتیست، به این چالش پرداخته است و ایده ی کاملاً پست مدرن بینش مشترک خود را به گونه ای بسط داده است که گویی معمول ترین شیوه ی معرفت شناختی مسیحی است. مورفی در برابر این پس زمینه ادعا می کندکه فوری ترین ضرورت در جستجو داده های مناسب برای الهیات، یافتن راهی است برای تمایز داده هایی که ارتباطی با ماهیت خداوند دارند و داده هایی که تنها با روان شناسی و یا تاریخ دین مرتبط هستند (نگ. 1990: 130). از نظر مورفی داده های مناسب برای الهیات باید در نهایت، نتیجه ی بینش مسیحی باشند یعنی قضاوت های مشترک خاصی در ارتباط با درگیری خداوند در رخدادهای متنوع حیات کلیسا، و بنابراین بایستی بر شیوه های عبادی و اخلاقی تمرکز نمایند. بنابراین بینش مشترک مسیحی، داده های مناسب برای الهیات را تعیین می کند و توصیفات مشارکان از نتایج چنین بینش مشترکی می تواند در حقیقت داده هایی برای الهیات فراهم کند که از پیش حاوی ارجاع به خدا هستند (نگ. مورفی 1990: 163). لیکن در نهایت داده های مهم برای الهیات می تواند متون مقدس، واقعیت های تاریخی، داده های جامعه شناختی و مردم شناختی و شاید حتی واقعیت هایی از علوم طبیعی باشند (1990: 130). به نظر می رسد مورفی پیشنهاد می کند که هم در علم و هم در الهیات مطمئن ترین راه برای حرکت از مشاهدات و فرضیه ها و رسیدن به نظریه هایی که آنها را تبیین می کنند آن است که از مشاهداتی آغاز نماییم که پیشتر در زبانبیان شده اند و بر علت ها یا تعهدات تبیینی عمیق تر دلالت می کنند (مورفی 1990: 164). بنابراین مورفی پیشنهاد می کند که نتایج بینش مسیحی، یعنی قضاوت هایی در مورد درگیری خداوند در رخدادهای متنوع حیات کلیسای مسیحی، نامزدی برای داده های الهیات دانسته شوند.

http://goldo.altervista.org

متن کامل در سایت 40y.ir
همچنین مورفی تأکید می کند که مقوله های داده های مناسب، بایستی با محتوای خودِ برنامه ی پژوهشی تعیین شوند، بویژه با اکتشاف مثبت آن و بواسطه ی فرضیات کمکی دارای ماهیتی روش مند. در این نگاه، واقعیت های حیات عبادی و اخلاقی کلیسا می تواند بعنوان داده هایی برای تأمل الهیاتی عمل کند و از اینرو داده هایی فراهم کند که تعالیم الهیاتی را تأیید می کنند. پرسشی کلیدی در اینجا مطرح می شود: بطور کلی چگونه می توان میان تجربه های دینی که نشان دهنده ی مواجهه با خدا هستند و تجربیاتی که اینگونه نیستند تمایز نهاد؟ از نظر مورفی کلیسای مسیحی در تاریخی طولانی از تصمیمات و قضاوت های مشترک، گنجینه ای غنی از پاسخ به این پرسش ها را ارائه می دهد (1990: 132). در این بافت است که او پیشنهاد می کند داده های اصلی برای الهیات نتیجه ی بینش مسیحی هستند. مشارکان در انواع گسترده ی جماعت های مسیحی بر مبنای عمل به بینش مشترک، رخدادهای قابل مشاهده ای را در حیات معمول کلیسا انتخاب کرده سپس آنها را اعمال (یا کلمات) خداوند می نامند. همین بینش های منتج از اجماع مشترک مسیحی است که مقوله ی مهم، و اغلب مورد غفلت، داده های الهیات را فراهم می کند. بعلاوه همین عمل ایجاد مدعیات دانش درباره ی فعالیت خداوند در حیات انسان بر مبنای بینش است که مورفی آنرا عمل معرفت شناختی مسیحی116 می نامد (1990: 159). مجموعه ی کافی معیارها برای بینش در کلیسای مسیحی عبارتند از: (1) موافقت با شهادت حواریون؛ (2) ایجاد شخصیتی شبه مسیح در کسانی که تحت تأثیر قرار گرفته اند [که نشانه های آن عبارتند از] رهایی از گناه و ابراز ثمر ه های روح القدس و (3) وحدت در جماعت بر پایه ی تبادل نظر نیایشی117 (مورفی 1990: 152). وقتی این معیارها برآورده شوند تأثیر اصیل روح القدس با اطمینانی معقول قابل تشخیص است و پس از آن، الهی دانان می توانند ادعا کنند داده هایی برای برنامه های پژوهشی الهیات هستند. متن کامل در سایت 40y.ir
لیکن پرسش مهم ذیل را باید با مورفی مطرح نمود: آیا این معیارها به واقع برای هدفی که صریحاً برایشان بیان شده مناسب هستند؟ اگر هدف او پرداختن به چالشِ تعقل احتمالی و نابنیان گرا است، نه تنها روش شناسی لاکاتوشیِ او بلکه داده ها و جایگاه معرفت شناختی داده هایی که آنرا تغذیه می کنند بایستی از معیارهای معرفت شناختی علمی مشخصی پیروی کنند.118 دقیقاً در همین نقطه است که به نظر می رسد مدل الهیات نابنیان گرای مورفی دچار تزلزل می شود. در پرتوی چالش های هیوم و استات، در فرهنگ پیچیده، متکثر و پست مدرن معاصر، دقیقاً جایگاه و مرجعیت شهادت حواریون در کتاب مقدس و مرجعیت مسیح،بطور جدی مورد تردید قرار می گیرد. پس مورفی در استفاده از کتاب مقدس بعنوان معیاری برای قضاوت در گفتگویی بین رشته ای میان الهیات و علم موجه نخواهد بود چراکه هیچ دلیلی اقامه نمی کند که چرا مرجعیتی رسمی باید داشته باشد و اینکه آن مرجعیت امروزه به چه معناست (نگ. فون هویستین 1987: 30). این بدان معنا نیست که مرجعیت کتاب مقدس را نمی توان بر مبنای تعقل احتمالی تضمین نمود بلکه مقصود صرفاّ آن است که مورفی چنین نکرده است- حداقل در این گونه بحث میان رشته ای که بایستی فراتر از صرف قیاس با لاکاتوش، روش شناسی علمی و همچنین فراتر از بینش مشترک خاصِ همین جماعت مسیحی بخصوص قرار گیرد. این باعث می شود گمان بریم که مبنای معرفت شناختی این معیارها در تعهدی عمیق تر و پیشین نسبت به نسخه ی بسیار خاص اعترافی و نظریه پردازی شده از ایمان مسیحی ریشه دارد که در آن، «هسته ی» این برنامه ی پژوهشی به دقت جداسازی و محافظت شده است. این مسئله به روشنی روح یک ایمان گرایی معرفت شناختی را پرورش می دهد که به هیچ وجه با تلاش نابنیان گرایانه مورفی در تعقل احتمالی سازش پذیر نیست. بعلاوه پرسشی مهم مورد توجه قرار می گیرد که آیا یک مدل اتخاذ شده از علوم طبیعی (که در این مورد مدل ایمر لاکاتوش است) می تواند به گونه ای تناسب یابد که عقلانیت تأمل الهیاتی را تعیین نماید؟ مطمئناً استفاده از چارچوب روش شناسی لاکاتوش بعنوان یک استراتژی حفاظتی برای اینکه بتوان با اطمینان مفروضات خداباورانه (و همچنین مفروضاتی درباره ی مرجعیت کتاب مقدس و روح القدس در هسته ای خدشه ناپذیر از برنامه ی الهیاتی) را موقعیت یابی و سپس جدا نمود، تعقل احتمالی را تضمین نمی نماید. بلکه در عوض این پرسش را باقی می گذارد که چرا در چنین بافت صریحاً نابنیان گرا، یک مدلِ (لاکاتوشی) تناسب یافته از (و برای) علوم طبیعی باید به لحاظ معرفت شناختی در شکل دهی به تأمل الهیاتی برتری یابد؟ بعلاوه در تقابل با هدف روشن مورفی این نشان می دهد که الهیات به هیچ وجه در روش شناسی اش از علم تمایزناپذیر نخواهد بود (مورفی 1990: 198) بلکه در حقیقت به شکل متفاوتی از دانش نمایان می شود. اما اگر اینچنین باشد الهی دانان بایستی در نهایت اعتراف کنند که عقلانیت الهیاتی اساساً با مفهوم های جاری عقلانیت علمی متفاوت است. در اینصورت یک پرسش مهم پیش روی الهی دانان قرار می گیرد: اگر در پرتوی مفروضات واقع گرای سنتیِ ایمان مسیحی بپذیریم که ایمان به خدا نه فضیلتی معرفتی است و نه رذیلتی معرفتی و بنابراین تأثیریدر احتمالِ موضوع ایمان دینی نداشته باشد (نگ. کلایتون 1989: 143) چگونه می توان برای دسترسی به معیارهایی بین رشته ای و میان اذهانی که بتوانند در تعیین موقعیت الهیات مسیحی در گفتگوی میان رشته ای جاری کمک نمایند، از دور باطل ایمان گرایی رهایی یافت؟

http://ahamidp.ir


در نظر مورفی پاسخ به این سوال را باید در ارزیابی موشکافانه ی جماعت مؤمن نسبت به تجربه ی دینی، که داده هایی برای تأمل الهیاتی هستند، یافت. این مسئله ممکن است تأمل الهیاتی را به شکل بارزی شبیه تعقل علمی گرداند اما حتی با این وصف باز هم در ارتباط با تعهدات بین رشته ای و امکان های پیش روی تأمل الهیاتی و دیگر استراتژی های تعقل، ساکت خواهد بود. مورفی علی رغم این حقیقت تلاش می کند با لحاظِ تجربه ی دینی بعنوان داده های اصلی برای برنامه های پژوهشی الهیات، یک الهیات نابنیان گرا ایجاد نماید، لیکن مدل او فاقد یک نظریه ی بسط یافته درباره ی تجربه است. چنین نظریه ای ممکن است او را قادر سازد نه تنها بر تجربه ی دینی بعنوان داده هایی برای تأمل الهیاتی تمرکز نماید بلکه او را قادر سازد با تأکید بر نقش تبیینی تجربه ی دینیِ تفسیر شده، فراتر از مفروضات ایمان گرایانه حرکت نماید. بعلاوه این ممکن است تجربه هایی که به گونه ای جدایی ناپذیر با برخی از پایه ای ترین یا «هسته ای» ترین باورها و اعتقادات دینی ما در آمیخته اند نیز (احتمالاً ضرورتاً) در بر گیرد. به خاطر نقش معنادهنده ی تجربه و نقش مشابه مدعاهای تجربی در علم، دقیقاً همین نقش تبیینی تجربه ی تفسیر شده می تواند پیوندی مهم و سرنوشت ساز در گفتگوی علم و الهیات گردد.
همانطور که خواهیم دید از اینجا آشکار می شود که درون یک معرفت شناسی کل نگر پسابنیان گرا، هر نظریه از تجربه همیشه اصلاحاتی اضافه نسبت به نظریه ی عقلانیت است. بنابراین در کاوش ما برای فهم پذیری الهیاتی، تجربه ی دینی نه تنها به یافتن معنای غایی در زندگی رهنمون می شود بلکه در نهایت کاوش دینی برای فهم را با جستجوی کلی تر برای فهم عقلانیت جهان پیوند می زند. بنابراین برای گفتگوی الهیات با علم، یک نظریه ی مناسب از تجربه مسئله ای حیاتی است. مورفی با نقل قول از ویلیام آلستون به درستی بیان می دارد که آنچه در تجربه ی گذراندن زندگی مسیحی رخ می دهد به واقع زمینه ای برای باور مسیحی فراهم آورده و در عقلانیت آن سهمی دارد (1990: 159). از آنجا که معتقدیم خداوند به گونه ای در زندگی ما نقش دارد، نسبت به موقعیتی که چنین نباشد موجه تر هستیم. بنابراین مورفی علی رغم این حقیقت که چنین داده هایی همواره و به گونه ای اجتناب ناپذیر تاریخی پیچیده و طولانی از تفسیر را در خود دارند، ادعا می کند که نتایج بینش می تواند بصورت داده های برای الهیات عمل کند. لیکن چالشی جدی نسبت به این دیدگاه نه تنها اعتمادپذیری این بینش مشترک را نشانه می گیرد بلکه –همانطور که ملاحظه کردیم- در وهله ی اول

نکته مهم : در این سایت فقط تکه هایی از این پایان نامه به صورت رندم درج شده که ممکن است موقع انتقال از فایل ورد به داخل سایت عکس ها درج نشوند یا فرمول ها و نمودارها و جداول و ... به هم ریخته درج شوند ولی در سایت منبع شما می توانید فایل کامل را با فرمت ورد و منابع و پیوست ها دنلود نمایید

: سایت منبع  40y.ir