سرخ و زرد و زرشکی و شیر و شکری و جز آن بود. مهم ترین شالهایی را که در تعزیه خوانیها به کار می بردند: شال كمر و شال عمامه بودند.
شال كمر شالی دراز و کم عرض بود. این نوع شال را تعزیه خوانان موافق و مخالف مانند شبیه امام، دور کمر و روی قبا می بستند. موافق خوانان شال سبز یا سیاه، و مخالف خوانان شال سرخ یا تیره رنگ داشتند. طرز شال بستان جنگجویان موافق و مخالف با دیگران فرق داشت. مثلاً، شال کمر حضرت عباس و شمر بسیار بلند بود و آن را طوری روی شکم گره میزدند که مقدرای از دو سر آن در پیش پا بیفتد. شبیه امام، یا هانی، یاابن سعد شال را فقط دور کمر می بستند و سرهای آن را نمی آویختند.
شال عمامه، شالی پهن تر از شال کمر، و کوتاه تر از آن بود. این شالها نیز از لحاظ جنس و مرغوبیت با هم تفاوت داشتند. شال رضایی و شال کشمیری از بهترین شالهای عمامه بود. این نیز گفته شود که همۀ عمامه ها معمولاً از جنس شال نبودند، برخی از عمامه ها را از تافته یا قدک و امثال آن درست می کردند.
طاقه شالها شکلی مستطیل داشتند، شالی از جنس ترمه و شال کرمان، و بیشتر به رنگ زرشکی بود. در تعزیه، از این نوع شال معمولاً برای «خلعت» استفاده می کردند. مثلاً، در آغاز تعزیۀ «شهادت حر» که عبیدالله زیاد سران کوفه را به مجلس خود دعوت می کرد، به هر یک از آنان یک طاقه شال خلعت می داد. طاقه شال را معمولاً از علامت نیز می آویختند.
18-5-4 – کجاوه
از وسایل و اسباب تعزیه، به خصوص تعزیه خوانیهای تکیۀ دولت کجاوه یا هودج بود. کجاوه دو اتاقک چوبین و روباز به هم پیوسته ای بود که آن را روی شتر یا استر، به طوری می بستند که اتاقکهای آن در دو طرف حیوان قرار می گرفت. از کجاوه برای نشان دادن کاروان امام استفاده می کردند. گاهی در مراسم عزاداری و دسته گردانی ایام تاسوعا و عاشورا نیز آن را به کار می بردند.
کجاوه در تعزیه بیشتر جنبۀ نمایشی و تشریفاتی داشت، و برخلاف کجاوه های معمولی، کسی در میان آنها نمی نشست.

نکته مهم : در این سایت فقط تکه هایی از این پایان نامه به صورت رندم درج شده که ممکن است موقع انتقال از فایل ورد به داخل سایت عکس ها درج نشوند یا فرمول ها و نمودارها و جداول و ... به هم ریخته درج شوند ولی در سایت منبع شما می توانید فایل کامل را با فرمت ورد و منابع و پیوست ها دنلود نمایید

: سایت منبع  40y.ir