متن کامل در سایت 40y.ir

http://ahamidp.ir

1994: 65).
شراگ با این حرکت تصدیق می کند که از بدگمانی پست مدرن درباره ی رویکردهای مدرن فردمحور و آگاهی محور در ارتباط با عقلانیت، بهره برده است. اما مهم آن است که این بدگمانی به خودی خود باعث نمی شود واژگان فردیت را کنار بگذارد (نگ. 1994: 66). بنابراین دقیقاً در رعایت جانب میانه ی مدرنیته و پست مدرنیه، اینگونه نیست که تمامی مفاهیم خود و تمامی مفاهیم عقلانیت کنار نهاده شوند. دقیقاً از همین نکته استفاده و استدلال می کنم که در اصلاح عقلانیت به صورت عقلانیت پسابنیان گرا یا متقاطع، واژگان معرفت شناسی نبایستی به سادگی و کاملاً کنار نهاده شوند. در یک منظر پسابنیان گرا سخن گفتن از فرد انسانی اکنون مورد بازنگری قرار گرفته و به جای اینکه خود یک نقطه ی صرف معرفت شناختی لحاظ شود، فرد انسانی در فضای کردار ارتباطی129 مجدداً مکان یابی می شود. بنابراین مفهوم عقلانیتِ متقاطع این امکان را فراهم می کند که بر الگوهای گفتار و عمل همانگونه که در اجراهای ارتباطی ما رخ می دهد تأکید صورت گیرد نه اینکه صرفاً بر ساختار نفس130، خو131 یا فرد132 تأکید شود (نگ. 1994: 67). با اینحال عقلانیت متقاطع صرفاً «عبور آگاهی» از طیف وسیعی از تجربه هایی نیست که با حافظه کنار هم قرار گرفته اند. بلکه این عقلانیت، گسترش، توسعه، پیوند و تلاقی صورت های مختلف گفتار، شیوه های تفکر و عمل است. بنابراین عقلانیت متقاطع بصورت موقعیتی در زمان و مکان ظهور می یابد که در آن، باورها و اعمال متنوع، عادتهای فکر و نگرش ها، تعصبات و ارزش یابی های ما با هم تلاقی می کنند. بنابراین شالوده و بافت این تقاطع در حوزه ی اعمال اجتماعی، فرقه ای و نهادی ما واقع شده است. در این حرکت پسابنیان گرایی دیگر نمی توان دوباره از حفاظت و تضمین معرفت شناختی یا روش شناختی اصول اولیه ی بنیان گرا بهره برد و عقلانیت به لحاظ اجتماعی و تاریخی تعدیل شده است و به شکلی مؤثر در تمامی حوزه های متنوع حیات انسانی حضور دارد.
در این نگاه پسابنیان گرا یک درک جدید و نویدبخش نسبت به گفتگوی میان رشته ای پدیدار شده است: در گفتگوی میان رشته ای میزان تقاطعی که به دست می آید در نهایت به تأثیرگذاری گفتگوی ما در میان مرزهای حوزه های مختلف و به درکی (اغلب شکننده ای) که در تعامل با دیگری به دست می آوریم، بستگی دارد. این مفهوم متقاطع از عقلانیت مستلزم آن است که منابع مشترک عقلانیت انسان را دقیقاً در تجمع و تلفیق های باورها یا اجراها کشف و یا آشکار سازیم و سپس ادعاهای تعقل را در همپوشی های عقلانیت میان گروه ها، گفتارها یا استراتژی های تعقل بیابیم. این دقیقاً همان چیزی است که کالوین شراگ مد نظر دارد، آنجا که استدلال می کند عقل در سیمای سه مرحله/لحظه از کردار ارتباطی (که آنها را نقد ارزیابانه133، بیان متعهدانه134 و رهاسازی تهاجمی135 نامگذاری کرده است [نگ. 1994: 69]) در نمایش متقاطعی از تفکر و عمل اجرا می شود. از نظر شراگ صفت «کرداری» واجد تمام شرایط این سه لحظه است و میان اجرای عقلانیت بعنوان نقد، بیان و رهاسازی، با پارادایم نظریه بنیاد و فردمحور مدرنیته تمایز قایل می شود. این به روشنی متضمن تغییری بنیادی است از تمرکز بر تفکر و تجربه بعنوان یک نظام ضدبافت از باور، به سوی پذیرش و تصدیق جابجایی نظام های تفکر، تجربه و باور در تلفیق های ما از اعمال اجتماعی (نگ. 1994: 69). در این حرکت، خود مفاهیم نظریه و علم نیز بازسازی می شوند: نظریه در اینجا دیگر نظامی از قواعد و اصول پیشینی نیست و عمل نیز از وابستگی به صورت صرفاً کاربرد نظریه رها می شود. اینجاست که گزینه ی سومی ظاهر می شود یعنی بعد سوم کردار که نشان از تلفیقی از تفکر و کنش دارد که بینش، بصیرت و رهاسازی خود را به نمایش نهاده، دیگر برای جهش از بالا به سمت پایین به یک خودِ متعالی یا نظامی از قواعد جهانی نیاز ندارد. متن کامل در سایت 40y.ir
در این نقطه شاید سودمند باشد که نگاهی دقیق تر به سه جنبه ی مهم مرتبط از این کردار ارتباطی بیاندازیم یعنی نقد ارزیابانه (کرداری)، بیان متعهدانه (کرداری) و رهاسازی تهاجمی (کرداری) که کالوین شراگ آنها را مهمترین ابعاد یک عقلانیت متقاطع بازسازی شده دانسته است:
1- نقد ارزیابانه اجرای بینش انتقادی را برجسته می سازد که در آن بینش، جداسازی، تنظیم، تشخیص، مقایسه، سنجش و ارزیابی گزینه های متفاوت پیش روی ما دانسته می شود (1994: 69). عقلانیت متقاطع در اجرای نقد بصورت قضاوت یا بینش آشکار می شود آنگاه که یا (الف) برخی از اجراهای خود را از طریق انطباق یا انتخاب صرف به دیگر اجراها پیوند بزنیم و در نتیجه خطوط پیوستگی میان حوزه های متفاوت را آشکار سازیم؛ یا (ب) وقتی گفتارها و اجراهای ما به گونه ای بر دیگر اجراها و گفتارها اثر می گذارد که ممکن است تغییر یافته و دگرگون شوند؛ یا (ج) زمانی که اجراها و گفتارهایمان به گونه ای در تقابل یا تنازع قرار می گیرند که خود را با عدم اجماع و یا حتی قیاس ناپذیری مواجه می بینیم (نگ. شراگ 1994: 70). صرف همین توانایی عقلانی برای تشخیص اینکه کدامیک از این سه گزینه ممکن است در یک گفتگوی عینی و خاص (میان رشته ای) عملی باشد، نشان می دهد عقلانیت متقاطع در جریان است.

http://ahamidp.ir


2- بیان متعهدانه جنبه ی مهم دیگری در پویایی های نقد کرداری و ارزیابانه است. این جنبه ی بیانی با عرضه ی یک توضیح، ارائه ی بهترین دلایل ممکن و بیان حس یا معنا، عقلانیت را بطور مستقیم با گفتار پیوند می دهد. شراگ در اینجا به درستی معنا را اجرایی اجتماعی و یک دستاورد ارتباطی می بیند و نه یک کنشی دوجانبه که از یک عقل ذهن محور صادر شده است (نگ. 1994: 71). بنابراین عقلانیت به مثابه بیان، بطور همزمان با مفهومی باسازی شده از معنا پیش می رود که در آن بویژه وزن سنت را باید لزوماً قابل توجه دانست. هر حوزه یا آ رایش از کردار ما ویژگی های خاص و موروثی خود را دارد که هویت گفتار ما را شکل می دهد. در این معنا، بیان، یادآورانه136 است، اما در عین حال انتظاری137 هم هست و به سوی آینده حرکت می کند، به این معنا که امکان های جدید برای صورت های جدید گفتار و کنش ما را مشخص می کند. اینگونه بیانِ معنا بعنوان امکان، نه تنها صورت های جدیدی از گفتار و کردار را ممکن می سازد که صورت های گذشته و آینده را می توان با آن مورد سنجش و ارزیابی مجدد قرار داد، بلکه نقد ما را از اینکه صرفاً یک استراتژی نفی و ساخت شکن باشد رها می سازد. دقیقاً در این نقطه یک مفهوم پسابنیان گرا از عقلانیت نه تنها با واکنش نشان دادن درباره ی آنچه معقول، مطلوب یا عملی نیست بلکه در واقع با نشان دادن سودمندی و مثبت بودن یک امکان، از صورت های افراطی پست مدرن عبور می کند (نگ. شراگ 1994: 72).
3- لحظه ی سوم عقلانیت متقاطع لحظه ی رهاسازی (تهاجمی) است. این لحظه پیوند بسیار نزدیکی با لحظه ی بیان دارد و می توان اینگونه توضیحش داد: فرض یک ارجاع، یک ادعای واقعیت که ما را از «انسداد»138 فرد محصورشده رها سازد. به بیان خود شراگ: همین رهاسازی است که مانع از آن می شود بیان در خودش به نقطه ای باز گردد که چیزی خارج از زبان و فراتر از متن نیست (1994: 72). رهاسازی به این معنا دست یابی به ارجاعی است که در نهایت ما را به فراتر از زبان و درگیری در متن رهنمون می شود. این بازنگری در ارجاع معرفت شناختی، به نظریه ی مطابقت صدق مدرنیسم باز نمی گردد و عینی سازی نمی شود. رهاسازی در این معنا ما را با این حقیقت مواجه می سازد که تنها با تجربه ی تفسیر شده با جهان ارتباط می یابیم و اینکه جهان بعنوان یک پدیده، خود را دقیقاً در تکثرِ تجربه ی انسان نشان می دهد. بنابراین ارجاع نمودن روشن می کند حالت های بیانی گفتار و کنش ما متضمن چیستند (شراگ 1994: 73). اما منظور ما از تهاجمی بودنِ این رهاسازی چیست؟ ویژگی ِ تهاجمی، به مقاومت و مواجهه با دیگری، اشاره می کند که رهاسازی ارجاعی مستلزم آن است و از این رو نتیجه ی خطوط متقاطع نیرو است که از آنچه دیگری است صادر می شود (نگ. شراگ 1994: 74).
این بحث مطمئناً درک جدیدی نسبت به اهمیت مفهوم تقاطع عرضه داشته و از اینرو مفهوم درحال شکل گیریِ عقلانیت پسا بنیان گرا را به شدت تقویت می کند. همانطور که ملاحظه کردیم، مشخصه ی پارادایم معرفت شناختی مدرن ادعای جهان شمولی بود. چالش پست مدرن بطور معمول هر گونه جستجوی جهانی ها را زیر سؤال می برد: به جای یک منظر «دیدگاه از منظر خدا»139 از خارج از تاریخ، تنها دیدگاهی پراکنده از این جنبه از تاریخ در اختیار ما قرار داده می شود که بطور معمول نسبی گرایی کامل تمامی صورت های تفکر و تمامی محتواهای فرهنگ را برای ما به جا می نهد. پاسخ شراگ به این مسئله، جستجوی یک گزینه ی سوم است یعنی «گرفتن حد وسط»140 مدرنیته و پست مدرنیته و اندیشیدن با پست مدرن ها در عین اندیشه علیه آنها (نگ. 1992: 129). با این حرکت، اشکال پست مدرن نسبت به مدعیات کلاسیک و مدرن در مورد جهان شمولی، مورد استقبال قرار می گیرد اما سپس با نشان دادن اینکه تصویر ارائه شده از تقاطع می تواند به شکلی مولد مسائل پیش رو را مورد توجه قرار دهد، پست مدرنیسم علیه خودش به کارگرفته می شود. همچنین از این منظر سوژه یآگاه صرفاً کنار نهاده نمی شود بلکه در یک اجرای کرداری از نقد، بیان و رها سازی مورد بازسازی قرار می گیرد. معرفت شناسی مدرنیست با کشف منافع عقلی در عقلانیت متقاطع/پسابنیان گرا، در نهایت باید جایی برای یک همجوشی میان معرفت شناسی و هرمنوتیک بازسازی شده در عقلانیت پسابنیان گرا باز نماید. بنابراین عقلانیت متقاطع/پسابنیان گرا ما را قادر می سازد در فضایی میان مدرنیته و پست مدرنیته رفت و برگشت داشته باشیم: فضای تجربه ی تفسیر شده و کردار ارتباطی که نقد، بیان و رهاسازی کرداری را میسر می سازد. اینجاست که در نهایت بدون جذب شدن به سوی یک جهانی سازی تهی از یک سو، و تکثری از فضاهای فرهنگی، بازی های زبانی خصوصی شده و مدعیات اخلاقی نسبی شده از سوی دیگر، قضاوت ها و ارزیابی های میان بافتی و حتی میان تاریخی امکان پذیر خواهد بود (نگ. شراگ 1994: 75). پس یک مفهوم پسابنیان گرا از عقلانیت فضای امنی ایجاد می کند که در آن گفتارها و کنش های ما گاهی در پیوند با یکدیگر دیده می شوند و گاهی در تضاد و تنازع با یکدیگر. دقیقاً در این نزاع سخت برای ارتباط بین الاذهانی و میان رشته ای است که بسیاری از جنبه های عقلانیت انسانی آشکار می شوند.
پس کار شراگ در مورد منابع عقلانیت موفق شد از دو کرانه ی نوستالژی و حسرت مدرن برای یک صورت یکپارچه از دانش و همچنین نسبی گرایی صورت های افراطی پسابنیان گرایی اجتناب نماید. به این ترتیب این اقدام وی مفهوم عقلانیت پسابنیان گرایی را که در اینجا توسعه خواهم داد بسیار تقویت نموده است. در برابر عینی گرایی بنیان گرایی و نسبی گرایی شدید اغلب صورت های نابنیان گرایی، آنچه در اینجا ارائه می شود یک

نکته مهم : در این سایت فقط تکه هایی از این پایان نامه به صورت رندم درج شده که ممکن است موقع انتقال از فایل ورد به داخل سایت عکس ها درج نشوند یا فرمول ها و نمودارها و جداول و ... به هم ریخته درج شوند ولی در سایت منبع شما می توانید فایل کامل را با فرمت ورد و منابع و پیوست ها دنلود نمایید

: سایت منبع  40y.ir