ی داری را در VO2max و پویاییVO2 نشان داده اند(10). همچنین کریستین وهمکاران به طور خاص اثرات منفی دوره دو هفته ای کوتاه مدت عدم فعالیت پس از فصل مسابقات را در پویایی VO2 نشان دادند(10). طبق تحقیقات انجام شده از مقایسه دو روش تمرینی سنتی و تمرین تناوبی با شدت بالا (HIIT) ،نشان داده شد که (HIIT) این فاکتور را سریعتر بهبود میدهد(10). همچنین بر حسب اطلاعات موجود این آشکار شده است که تمرین تناوبی با شدت بالا (HIIT) عملکرد را در رویدادهای طولانی مدت همانند فوتبال افزایش میدهد(10). در یک مقاله مروری در مورد مصرف بیش از حد اکسیژن پس از تمرین (EPOC)17 دریافتند افراد تمرین دیده یک بازگشت سریعتر از سوخت وساز بدن به حالت استراحت پس از ورزش دارند(90). در مقاله مروری دیگری نشان داده شد سطح تمرینات حداقل اثر را روی مصرف بیش از حد اکسیژن پس از تمرین (EPOC) داشت. بنابراین ارتباط بین سطح تناسب اندام و EPOC هنوز بحث برانگیز است وهر دو مقاله مروری نشان میدهند که مطالعات بیشتری باید انجام شود تا چگونگی ارتباط بین سطح تناسب اندام و EPOC در ورزش شدید مانند سطوح بیشتر از 80% VO2max به تایید برسد (90).
نتایج تحقیقات نشان داده اند جذب اکسیژن بعد از HIIT افزایش یافته است در حالی که VT (آستانه تهویه ای) در HIIT و HVT در افزایش رقابتها اثر داشته است همچنین حداکثر لاکتات بعد از هر دو نوع تمرین HIIT و HVT کاهش یافت در حالی که VO2peak بعد از هر دو روش تمرینی افزایش داشت(20). ورزش با شدت سنگین به طور معنی داری میانگین زمان پاسخ (MRT) را در مرحله دوم ورزش سنگین کاهش می دهد از طرفی دیگر تأثیر معنی داری روی دامنه یا زمان ثابت پاسخ VO2 در فاز دوم ندارد (61).
از سویی این سرعت باعث کاهش قابل توجهی در دامنه جزء آهسته18 شده است ، این نتایج نشان میدهد فاز II پویایی VO2 به وسیله ورزش سنگین قبلی سریعتر نمی شود. در پاسخ انتقال مرحله استراحت به ورزش با شدت متوسط (زیر آستانه لاکتات ) جذب اکسیژن ریوی (VO2) افزایش میابد تا انرژی اضافی مورد نیاز را در سه فاز مشخص برآورده کند[80]. پیشنهاد شده است که زمان ثابت برای VO2 ریوی در فاز II به طور زیاد نشان دهنده ثابت زمانی برای O2 مورد استفاده در عضلات ورزشی می باشد(61).
تحقیقات نشان داده اند در طول ورزش متوسط پویایی VO2 عمدتاً توسط فرایندهای آنزیمی مشخص می شود که در نتیجه یک اینرسی متابولیک نسبت به انرژی مورد نیاز در حالت پایدار ورزش میباشد. با این حال تحویل اکسیژن به میتوکندری عضلات ممکن است در تعیین ثابت زمانی فاز II در طول ورزش سنگین مهم باشد(61).
گربینو و همکاران با استفاده از یک مدل نمایی برای توصیف پاسخ VO2 در طول شش دقیقه ورزش کاهش معنی دارمؤثری در ثابت زمانی پاسخ VO2 در دو جلسه تمرین با شش دقیقه ریکاوری نشان دادند(61).
تمرینات اینتروال با شدت بالا (HIIT) یک استراتژی کارآمد و قوی برای سازگاریهای متابولیکی است . شش جلسه تمرین طی دوهفته HIT یا تنها 15 دقیقه ورزش خیلی شدید میتواند ظرفیت اکسیداتیوعضلات مخطط وعملکرد استقامتی را افزایش دهد(42). همچنین تحقیقات قبلی نشان داده است که تمرین تناوبی با شدت بالا درسرعتهای مرتبط با حداکثر جذب اکسیژن (VO2max) همراه با فواصل بازیابی فعال در بهبود عملکرد استقامتی مؤثر بوده است(78). در مطالعه ای روی شناگران جوان نشان داده شد که زمان آزمون استقامتی شنا پس تمرینات HIIT افزایش داشته است اما بعد از HVT تغییر محسوسی ایجاد نمی شود(20). اخیراً یافته ها نشان میدهد که چهار جلسه تمرین حداکثر قدرتی ایزومتریک ، به عنوان مثال سه دقیقه و 20 ثانیه از حداکثر انقباضات داوطلبانه در یک هفته کافی بود تا به طور معنی داری سرعت پویایی VO2 را در داخل و خارج دوره تمرین با شدت سنگین بهبود دهد(98).
2-2-7- تمرین های تناوبی و بیماریها:
سطح بالایی از آمادگی جسمانی با کاهش خطر ابتلا به بیماریهای قلبی-عروقی در جمعیت بزرگسالان همراه است(31). لذا عدم فعالیت بدنی یک عامل خطر آفرین برای بیماریهای قلبی عروقی است(35). در میان فاکتورهای آمادگی جسمانی، آمادگی قلبی تنفسی مهمترین عامل است(54). بطوری که استقامت قلبی تنفسی به عنوان جزء اساسی آمادگی جسمانی مطرح شده است (8). تمرین وورزش می توانند به منظور بهبود VO2max و کیفیت زندگی توسط بیماران مبتلا به نارسایی قلبی استفاده شود(81).
تمرین تناوبی با شدت بالا (HIIT) اغلب در تمرینات ورزشی استفاده میشود. اثرات آن برسیستم قلبی تنفسی محققین را وادار به در نظر گرفتن کاربرد آن در زمینه های مختلف از جمله بیماریهای قلبی-عروقی کرده است. همچنین نشان داده شده است که HIIT در شدت متوسط حتی توسط بیماران با نارسایی قلبی هم قابل تحمل میباشد. تمرین تناوبی با شدت بالا در بیماران قلبی توانسته است باعث بهبودی حداکثر اکسیژن مصرفی ،عملکرد بطن، عملکرد آندوتلیال و همچنین باعث بهبود کیفیت زندگی شود.
تمرین اینتروال شدید به نظر میرسد به عنوان یک جایگزین بی خطر و مؤثر برای توان بخشی بیماران مبتلا به کرونر قلبی می باشد و همچنین این ممکن است در بهبود پایبندی به تمرین به این دسته از بیماران کمک کند(41). همچنین مطالعات اخیر نشان داده اند که در مقایسه با ورزش متوسط مداوم(CME) تمرین تناوبی با شدت بالا (HIIT) ممکن است در تناسب اندام و سلامت قلبی – عروقی برتر باشد(77).
در 17 مورد از اندازه گیری تناسب اندام هوازی وهفت مطالعه در اندازه گیری حساسیت به انسولین با دوره تمرینی دو هفته تا شش ماه نشان داده شد که بهبود قابل توجهی در این فاکتورها ایجاد می شود. البته حداقل 12هفته تمرین لازم است تا در حساسیت انسولین بهبود ایجاد شود وهمچنین حداقل هشت هفته تمرین HIIT لازم است تا در تناسب اندام هوازی بهبود ایجاد شود و حداقل پنج هفته تمرین HIT برای کاهش فشار خون لازم است(77). معمولاً ورزش شدید سیستم ایمنی بدن را تحریک می کند و باعث افزایش مقاومت در برابر بیماریهای عفونی میشود. با این حال در طول ورزش شدید و طولانی مدت مانند تمرینات سنگین و رقابتها اغلب سیستم ایمنی بدن را در دوره ریکاوری سرکوب میکند. پاسخ های ایمنی بدن در نتیجه فعالیت ورزشی مشابه پاسخ بدن به التهاب و عفونت است(45). مکانیسم های مرتبط با پروتکل HIIT باعث تغییر سیستم ایمنی بدن (استرس اکسیداتیو وفاکتورهای عصبی مانند کتکولامینها، هورمون رشد و کورتیزول ) می شود(45). به طور خاص با HIIT پیدایش حیات میتوکندری ها تحریک میشود و فعالیت آنزیم اکسیداتیو نشان داده شده است. HIIT همچنین سفتی شرائین محیطی، بیان GLUT4 و حساسیت به انسولین را بهبود می دهد(45).
ماتسو وهمکاران19 بهبود معنی داری را در VO2max با تمرین HIAT با وجود اینکه حجم پایینتر ومدت زمان کمتری نسبت به تمرین CAT 20در بیماران قلبی نشان دادند(67).
2-2-8- تمرینات تناوبی وتغذیه:
تیمهای ورزشی بر اساس الگوهایی از فعالیتهای متناوب با شدت های مختلف مشخص می شوند که اکثر آنها از شدت بالا استفاده میکنند. به طور معمول ورزش شامل دوره های کوتاه مدت خیلی شدید یا تلاشهای پراکنده با دوره های طولانی کم شدت است که در برنامه تمرینی تیمهای ورزشی طراحی می شود(43). بنابراین این نوع فعالیتها نیازمند یک ظرفیت بالایی برای تأمین انرژی در هر دو گروه هوازی (اکسایشی) و غیر هوازی (غیر اکسایشی ) می باشد. از طرفی خستگی ایجاد شده از این فعالیتها یک فاکتور پیچیده است اما عملکرد ورزشی متناوب شدید می تواند به طور بالقوه با کاهش دسترسی به لایه های ذخیره شده در عضلات اسکلتی ( به عنوان مثال گلیکوژن) و یا با محدود کردن متابولیک مرتبط با شکستن سوختها اثر خستگی را کمتر نمایان کند(43). دستورالعملهای مرتبط با انتخاب مناسب مواد غذایی ومایعات، زمان صرف آنها و گزینه های مکمل از جمله توصیه های کارشناسان تغذیه ورزشی است که به طور ویژه طراحی شده و در دسترس تیم های ورزشی قرار می گیرد. به طور کلی اعتقاد بر این است ورزشکاران باید رژیم غذایی با کربوهیدرات بالا (12-6 گرم /کیلوگرم در روز) به منظور برآورده کردن تقاضاهای انرژی در تمرینات و رقابتها داشته باشند. چندین استراتژی تغذیه ای نشان داده اند که تغییرات متابولیسم باعث افزایش عملکرد ورزشی متناوب با شدت بالا می شود. مصرف مکملهای تغذیه ای در طی یک دوره از هفته ها یا ماه ها همراه با تمرینات HIT باعث بازسازی فیزیولوژی و سازگاریهای بیشتر عملکرد با این نوع تمرینات می شود. از لحاظ تئوری یک مداخله تغذیه ای می تواند سازگاری را در HIT افزایش دهد یا با بهبود سوخت وساز انرژی در طول ورزش خیلی شدید (برای مثال افزایش عملکرد میتوکندری) کل کار را افزایش دهد وباعث می شود محرکهای تمرین تسهیل شود. همچنین می تواند برخی از پاسخ های مولکولی در ورزش (به عنوان مثال افزایش بیان ژن در دوره ریکاوری) را افزایش دهد. بنابراین در دسترس بودن مواد مغذی تعدیل کننده بسیاری از پاسخ ها به ورزش است(43).
2-2-9- تمرین اینتروال در زنان:
بهبود اکسیداسیون اسیدهای چرب عضلات اسکلتی برای افراد فعال در طول فعالیت ورزشی دارای اهمیت میباشد و همچنین فقدان کربوهیدرات برای ورزشکاران در طول مسابقه از اهمیت زیادی برخوردار است. معمولاً مشاهده شده است 12-6 هفته تمرین با شدت متوسط با حداکثر مصرف VO2Peak میتواند ظرفیت هوازی و فعالیتهای آنزیم میتوکندری را بهبود دهد. علاوه براین تمرینات اینتروال سریع (SIT) با توان خروجی بالا (VO2peak 300-150%) برای 7-6 هفته نتایج مشابهی ایجاد کرده است.
شواهد اخیر نشان می دهد جلسات روزانه تمرین با شدت متوسط (MIT) تنها برای 10-6 روز می تواند ظرفیت هوازی و فعالیتهای آنزیم میتوکندری را در زنان بهبود دهد اگر چه تمام پروتکل های MIT کوتاه مدت افزایش مشابهی را گزارش نداده اند. همچنین اخیرا گزارش شده است شش جلسه اینتروال سریع ( SIT) در دو هفته باعث افزایش فعالیت سیترات سنتتاز می شود بدون اینکه افزایشی در VO2peak ایجاد شود. پروتکل های MIT و SIT کوتاه مدت (دو هفته ای ) باعث ایجاد اثرات قابل توجهی از تمرین و مزایای سلامتی در یک دوره کوتاه زمانی می شوند. با این حال MIT برای دوساعت در روز وقتگیر است و برای تکمیل دوره تمرینی با مشکل روبرو می شود و همچنین SIT که در حد اکثر شدت اجرا می شود بسیار چالش بر انگیز است و ممکن است برای افرادی که تازه برنامه تمرینی را شروع کرده اند خیلی شدید باشد. از سویی دو هفته تمرین هوازی تناوبی با شدت بالا(HIIT) در شدت VO2peak 95-80% مزایای مشابه MIT وSIT ارائه میکند. HIT در یک دوره زمانی بیشتر از 6-4 هفته باعث افزایش عملکرد ورزشی با شدت بالا، ظرفیت بافری عضله، اکسیداسیون چربی کل بدن و ظرفیت هوازی می شود.
با این حال هیچ مطالعه ای صورت نگرفته است که آیا ظرفیت هوازی وسازگاری سوخت و ساز عضلات اسکلتی تنها در دو هفته از HIIT بهبود میابد؟
در اولین مطالعه با استفاده ازپروتکل HIIT کوتاه مدت برای اندازه گیری پاسخ های کل بدن و سوخت وسازدر عضله اسکلتی بر روی هشت زن (0/2±1/22سال و kg 65) تست های VO2peak و 60 دقیقه دوچرخه سواری درVO2peak60% قبل وبعد از دوره ی تمرینی اجرا شد. تمرین شامل 4 تا 10 دقیقه در شدت VO2peak 90% با دو دقیقه استراحت بین اینتروالها می باشد.
در نتیجه تمرین اینتروال شدید VO2peak را 13% در زنان افزایش داد. همچنین بعد از HIIT اپی نفرین پلاسما و ضربان قلب در طول 30 دقیقه نهایی دوچرخه سواری در VO2peak 60% قبل از تمرین کمتربود. همچنین بعد از HIIT اکسیداسیون چربی کل بدن 36% افزایش یافته بود. گلیکوژن عضله در حال استراحت و محتوای تری استیل گلیسرول تحت تأثیر HIIT نبودند

نکته مهم : در این سایت فقط تکه هایی از این پایان نامه به صورت رندم درج شده که ممکن است موقع انتقال از فایل ورد به داخل سایت عکس ها درج نشوند یا فرمول ها و نمودارها و جداول و ... به هم ریخته درج شوند ولی در سایت منبع شما می توانید فایل کامل را با فرمت ورد و منابع و پیوست ها دنلود نمایید

: سایت منبع  40y.ir

دسته بندی : No category

دیدگاهتان را بنویسید