غلظت کراتین فسفات و بکارگیری گلیکوژن بیشتری همراه است. بنابراین تعدیل و پویایی VO2 در طول فعالیت ورزشی به روند خستگی عضلانی مربوط است.
پس فعالیتهایی که باعث شتاب فاز دوم VO2 می شود یا باعث کاهش دامنه جزء آهسته می شود در حال تئوری به افزایش تحمل ورزش مربوط می شود(26).
داسین و همکاران34 نشان دادند که تمرین اینتروال در مقایسه با تمرین استقامتی ممکن است تأثیر بیشتری بر شتاب فاز دوم پویایی جذب اکسیژن داشته باشد(38).
این نتایج با تحقیق برگر وهمکاران35 که گزارش کردند 6 هفته HIT و 4-3 هفته ET در بالا بردن سرعت پویایی VO2 و کاهش دامنه جزء آهسته تأثیر دارد ، موافق بود(17).
2-2-15-4- پاسخ پویایی VO2 در ورزش سنگین :
دامنه شدت سنگین همه ی میزان کار بالاتر از آستانه لاکتات اما پایین تر از قدرت بحرانی (CP) را شامل میشود(37). در طول ورزش سنگین لاکتات در خون تجمع میابد. مرز فوقانی در ورزش سنگین بالاتر از میزان کار است که لاکتات خون می تواند تثبیت شود اگر چه در یک سطح بالا انجام می شود(پول، وارد، گاردنرو ویپ1988)(37).
در طی ورزشهای سنگین بالاتر از آستانه لاکتات پویایی VO2 پیچیده تر است و پیشنهاد شده است که تقریبا به شدت ورزش در قدرت بحرانی (CP) بستگی زیادی دارد(32).
فاز آهسته از پاسخ پویایی VO2 در ورزش با شدت سنگین در نتیجه یک تأخیر در حالت پایدار است که اشاره به جزء آهسته VO2 دارد(37). بنابراین حدود 110-80 ثانیه بعد از شروع ورزش ، جزء آهسته VO2 با افزایش سریع اولیه در شروع ورزش همراه است(37).
در این شدت ورزش به نظر می رسد در اوایل ورزش (10-3 دقیقه) به سرعت توسعه یابد. در نتیجه هزینه مصرف اکسیژن به ازای هر واحد افزایش کار و بهروری در کار به عنوان یک تابع از زمان کاهش میابد(پول وگیسر).
بارستو (1994) 36پویایی VO2 را در چندین انتقال از دوچرخه بدون بار در ورزش سنگین ارزیابی کرد و نشان داد زمان ثابت با شدت ورزش افزایش میابد ، به هر حال سرعت ثابت زمانی در سرتاسر شدت ورزشی ثابت بود(37). در طول ورزش بالاتر از آستانه لاکتات یک افزایش تأخیر در VO2 است که سرعت نسبتاً آهسته بعد از پاسخ فاز II پدیدار می شود. البته عوامل فیزیولوژیکی فاز دوم پویایی جذب اکسیژن در طول ورزش هنوز جای بحث دارد(66).
مورسی و همکاران (1982)37 پویایی پاسخ VO2 را در حالت انتقال از استراحت یا ورزش قبلی با افزایش در میزان کار بررسی کردند و نشان دادند MRT و T در انتقال از ورزش قبلی نسبت به انتقال از استراحت طولانیتر است.
این مطالعه نشان داد هنگامی که یک افزایش در میزان کار ورزش قبلی است پویایی VO2 با تأخیر همراه است(37). اما هنوز اختلاف بر سر این موضوع وجود دارد که آیا زمان ثابت برای جزء اصلی (TP) در ورزش با شدت بالا در مقایسه با ورزش زیر آستانه لاکتات آهسته تر است یا بدون تغییر می باشد. ارزیابی دقیق TP اهمیت زیادی در درک کنترل پاسخ پویایی VO2 دارد. یک جزء آهسته تر در ورزش سنگین به علت کاهش اکسیژن در دسترس تعبیر شده است(32). در مقابل یک TP ثابت حمایتی از مفهوم اکسیژن تحویلی است که در طول ورزش سنگین محدود نیست و این که پویایی عضله توسط فرآیندهای داخل سلولی کنترل میشود.
تا به امروز تحقیقات در این زمینه تقریبا روی دوچرخه ارگومتر متمرکز شده است که تحقیقات اخیر آزمایشگاهی نشان داده شده است که TP در ورزش سنگین نسبت به دویدن روی تردمیل در شدت متوسط آهسته تر است .اگر چه هنوز تفاوت آماری معنی داری در دسترس نیست. بر اساس مطالعات قبلی در طول ورزش زیر شدت آستانه لاکتات نسبت به شدت بالاتر از آستانه لاکتات TP کوتاه تر است و همچنین نشان داده اند که جزء اصلی در سرتاسر طیف وسیعی از شدتهای ورزشی ثابت بود و دامنه جزئ آهسته در شدت ورزش بالاتر از LT افزایش میابد(32).
پیشنهاد شده است که زمان ثابت برای VO2ریوی در فاز دوم به طور نزدیک منعکس کننده ثابت زمانی اکسیژن مورد استفاده عضلات در حال فعالیت می باشد. همچنین پیشنهاد شده است که این پویایی در طول ورزش متوسط عمدتاً توسط فرآیندهای آنزیمی که نتیجه یک اینرسی متابولیکی نسبت به انرژی مورد نیاز ورزش در حالت پایدار مشخص می شود(66). با این حال تحویل اکسیژن به میتوکندری عضلات ممکن است یک عامل مهم تعیین کننده از ثابت زمانی فاز دوم در طول ورزش سنگین باشد(66).
گریبنو وهمکاران38 یک کاهش قابل توجهی در ثابت زمانی پاسخ VO2 در دو مرحله ورزش سنگین که با شش دقیقه استراحت از هم مجزا می شد مشاهده کردند(46).
مک دونالد وهمکاران39 سرعت خالص پویایی VO2 [اندازه گیری کاهش متوسط زمان پاسخ (MRT)] هنگام ورزش سنگین قبلی را نشان دادند و گزارش کردند ورزش سنگین قبلی باعث افزایش تحویل اکسیژن در ورزش سنگین بعدی می شود و در نتیجه آن باعث افزایش سرعت پویایی VO2 می شود. همچنین این پژوهشگران گزارش کردند جزئ آهسته VO2 با ورزش سنگین قبلی کاهش یافته است. مهمترین اثر ورزش سنگین قبلی کاهش معنی دار دامنه جزئ آهسته VO2 است(69).
بارنلی وهمکاران(2000) گزارش کردند اگرچه ورزش با شدت سنگین به طور قابل توجه ای میانگین پاسخ زمانی را در ورش سنگین مرحله دوم کاهش میدهد ولی تأثیر معنی داری بر روی دامنه و ثابت زمانی پاسخ VO2 در فاز دوم ندارد.
مهمتر از همه اینکه سرعت پویایی کلی نتیجه ی سرعت در فاز دوم پویایی VO2 نبود بلکه این پاسخها تقریباً دو دقیقه اول ورزش را توصیف میکند اما کاهش معنی دار در دامنه جزئ آهسته VO2 نشان داده شد. ودر نهایت آنها نشان دادند پویایی VO2 فاز دوم به وسیله ورزش سنگین قبلی سریعتر نمی شود وهیچ یک از ورزشهای قبلی متوسط و سنگین اثری بر پویایی VO2 در طول ورزش متوسط بعدی ندارد. نتایج تحقیق بارنلی وهمکاران متضاد نتایج تحقیق گریبنو و همکاران می باشد. تفاوت اصلی این دو تحقیق در روشهای ریاضی به کار گرفته شده است(66).
در تحقیق بارنلی وهمکاران از یک مدل ریاضی در شروع ورزش و سه قانون نمایی برجسته و دو تأخیر زمانی مستقل برای تجزیه و تحلیل پاسخ VO2 استفاده شده است در حالی که گریبنو وهمکاران از یک منحنی برای تجزیه وتحلیل دو فاز پاسخVO2 استفاده کردند. بارنلی اشاره میکند استفاده از یک منحنی برای تفسیر دو فاز از پاسخ VO2 که یک عملکرد خوبی از داده های VO2 در اختیار بگذارد بعید به نظر میرسد(66).
عوامل ممکن برای جزء آهسته VO2 در طول ورزش سنگین شامل افزایش سطح لاکتات خون، افزایش سطح اپی نفرین پلاسما (هورمون قسمت مرکز غده فوق کلیه که بالا برنده خون و فشار خون است)، افزایش کار تنفسی ، افزایش درجه حرارت بدن ، به کار گیری تارهای نوع IIb (98).
2-2-15-5- پاسخ پویایی VO2 به ورزش خیلی سنگین:
در شدت ورزش طاقت فرسا که بالاتر از CP است (CP نشان دهنده حد بالایی از پایداری کار قابل تحمل است.) یک حالت پایدار بدست نمی آید و حداکثر VO2 ممکن است از ادامه ورزش بدست آید(42). پول ، وارد و ویپ (1990) فرض کردند دامنه ورزش سنگین و خیلی شدید به وسیله قدرت بحرانی (CP) مشخص می شود(37). در این دامنه از شدت ورزش VO2 نمی تواند تثبیت شود و به افزایش خود ادامه می دهد تا به خستگی میرسد و VO2 به حداکثر خود میرسد( گیسر وپول و همکاران1996). همچنین در ورزش خیلی سنگین جزءآهسته ظاهر می شود که VO2 به بالاتر از مقدار پیش بینی شده میرسد.
پویایی VO2 در میزان کار بالا نسبت به میزان کار پایین ، توسط جزءآهسته اضافی به خوبی مشخص می شود. بنابراین مفهوم ضمنی این است که پویایی VO2 در دامنه سنگین نسبت به دامنه متوسط آهسته تر و در دامنه خیلی سنگین نسبت به دامنه سنگین آهسته تر می باشد(37).
اگرچه پاسخ تبادل گاز ریوی در دامنه خیلی سنگین نسبت به دامنه متوسط وسنگین کمتر بوده است(37).
در مطالعه ای که روی افراد تمرین نکرده انجام شد یک شتاب معنی داری در پویایی VO2 بعد از دو هفته برنامه تمرینی استقامتی وتناسب اندام گزارش شده است(42).
اخیرا با استفاده از یک مدل فسفوریلاسیون اکسیداتیو در عضلات اسکلتی پستانداران، پیشنهاد شده که فاکتور اصلی که تعیین کننده زمان انتقال 2/1 t از پویایی VO2 در طول ورزش در یک ارائه سطح ATP مورد استفاده و واکنش کراتین کیناز از کارهای نزدیک به تعادل ترمودینامیکی که در طول انتقال از استراحت به ورزش تبدیل می شود است(98) .
این فرضیه به خوبی با نتایج فیلیپس و همکاران موافق است. مشاهدات جالب توجه ای توسط کرستیل و همکاران انجام شده است که نشان داد درعضلات تمرین کرده درمقایسه با عضلات تمرین نکرده ، پویایی VO2 سریعتر وبا یک سهم کمتری از انرژی گلیگولیز بی هوازی در شروع ورزش همراه است. همچنین این یافته های تجربی پس از آن توسط مطالعات نظری تأیید شد که نشان میدهد افزایش در عرضه گلیکولتیک ATP ، پویایی VO2 را کند میکند(98).
در بررسی های اخیر جیبالا ومگی اظهار داشتند در افراد سالم وجوان دارای تناسب اندام متوسط،HIIT یک استرتژی کار آمد برای تحریک تعدادی از سازگاریهای عضله اسکلتی نسبت به تمرین ET سنتی است (98).
از آنجا که 86% از جزء آهسته به اندام در حال فعالیت نسبت داده می شود ، عمده ترین عامل احتمالاً درون عضله در حال ورزش است. در طول ورزش شدید افزایش در بکارگیری تارهای کم بازده نوع IIb (فیبرهایی که در جزء آهسته استفاده می شوند) باعث افزایش هزینه اکسیژن در ورزش می شود. تغییر در الگوی واحدهای به کار گرفته شده و تارهای نوع IIb میتواند یک بخش بزرگی از کاهش در جزء آهسته VO2 بعد از تمرین بدنی را در بر بگیرد(98).
در ورزش با شدت بالا جذب اکسیژن (VO2) به صورت نمایی با یک زمان ثابت 30 ثانیه افزایش میابد. پس از یک تا دو دقیقه یک جزء آهسته ظهور و VO2 به حداکثر خود میرسد.
تفاوتهای روشنی در مشخصات پاسخ VO2 در سراسر حوزه ورزش با شدت های مختلف وجود دارد.این تفاوتها ممکن است تا حدی مربوط به نیاز متابولیکی باشد اما تا حدی از ویژگی های دامنه شدتهای ورزشی مختلف می تواند ناشی از تولید اسید لاکتیک باشد(53).
در پژوهشی بر روی زنان اثر میزان تلاش و کار بر پویایی اکسیژن با استفاده از دوچرخه ارگومتر را بررسی کردند. طبق نتایج این تحقیق مقادیر VO2 در دو شدت متفاوت خیلی سنگین مشابه بود. دامنه پاسخ اولیه در سرعت کار شدیدتر بیشتر بود و دامنه جزء آهسته کوچکتر بود.علاوه بر این تأخیر زمانی قبل از ظهور جزء آهسته در سرعت کار بالا کوتاه تر بود(53).
2-2-15-6- پاسخ پویایی در دامنه خیلی شدید:
ویپ (1994) اظهار کرد که VO2max تعریف شده در شدت بالا کوتاه تر و به وسیله این شدت ها باید درون دامنه خیلی شدید قرار گیرد. در دو مطالعه اخیر ارزیابی پاسخ ها در دامنه شدت خیلی شدید گزارش شد که VO2max در شدت بالا در دو ورزش دویدن (هیل و فرگوسن(1999)و دوچرخه ارگومتر (هیل و اسمیت) سریعتر است(38). هیل و فرگوسن اثر سرعت را بر روی میزان پاسخ پویایی در دامنه شدت بالاتر از آستانه لاکتات بررسی کردند و نتیجه گرفتند در ورزش با شدت بالا پاسخ سریعتر است این مشابه یافته های هیل و اسمیت (1999) بود. همچنین هیل و ویلیامز (1997) گزارش کردند پاسخ سریعتر (t کوچکتر) درورزش با شدت وسرعت بالا بدست می آید. t پاسخ در سرعت مربوط با VO2max 33 ثانیه بود در حالی که پاسخ کندتر در سرعت 38 ثانیه بود(37).
هیل ، پول و اسمیت (1999) رابطه بین میزان کار و پویایی VO2 را در طول یک میزانی از شدتها درون دامنه خیلی شدید با وجود t سریعتر در میزان کار بالاتر را توصیف کردند.درنتیجه ای پژوهش سرعت پاسخ VO2 به طور سیستماتیک در میزان کار بالاتر افزایش داشت(37).
در مطالعه اخیر پویایی VO2 را در طول ورزش با شدت بالا را ارزیابی شده است توسط هاگسون ،بتیک و هبسریت گزارش شد که

نکته مهم : در این سایت فقط تکه هایی از این پایان نامه به صورت رندم درج شده که ممکن است موقع انتقال از فایل ورد به داخل سایت عکس ها درج نشوند یا فرمول ها و نمودارها و جداول و ... به هم ریخته درج شوند ولی در سایت منبع شما می توانید فایل کامل را با فرمت ورد و منابع و پیوست ها دنلود نمایید

: سایت منبع  40y.ir

دسته بندی : No category

دیدگاهتان را بنویسید