و ثابت زمانی اول و دوم ) دختران اثر دارد .
فرضیه 3 : چهار جلسه تمرین اینتروال شدید بر فاکتورهای پویایی اکسیژن (VO2 max و کسر اکسیژن و ثابت زمانی اول و دوم ) دختران اثر دارد .
فرضیه 4 : بین 1، 2 و4 جلسه تمرین اینتروال شدید بر فاکتورهای پویایی اکسیژن (VO2max ، کسر اکسیژن ، ثابت زمانی اول و دوم) دختران تفاوت معنی داری وجود دارد.
1-6- قلمرو تحقیق
1- دامنه سنی آزمودنی ها بین 20-26 سال می باشد .
2- سه ساعت قبل از آزمون افراد از خوردن غذا خودداری کردند .
3- جنسیت افراد مؤنث بود.
4- قد و وزن افراد اندازه گیری شد .
5- آزمودنیهای تحقیق شامل افراد فعال اما غیر تمرین کرده بودند .
6-آزمودنیهای تحقیق فاقد هرگونه بیماری قلبی عروقی بودند.
1-7- محدودیتهای تحقیق
عوامل استرس وترس از آزمایش
عوامل فشارزای خارجی (مانند فشارهای درسی و خانوادگی).
عوامل ژنتیکی (از جمله تفاوت در نوع تارهای عضلانی).
فعالیت بدنی خارج از محیط آزمایشگاه
وضعیت تغذیه
داوطلبانه بودن آزمودنی ها
1-8- تعریف واژگان
کینیتیک اکسیژن: تغییرات درVO2 هنگام حرکت از استراحت به ورزش به عنوان پویایی جذب اکسیژن تعریف می شود[،70،78]. که در تحقیق حاضر آنالیز لحظه به لحظه مصرف اکسیژن آزمودنی به زمان تمرینش را پویایی جذب اکسیژن تعریف می شود که بر اساس فرمول زیر بدست می آید.
vo2(t)=vo2b+a*(1-e^(-t)-t/Ƭ)
تمرین تناوبی شدید :(HIT) به عنوان وهله های تکراری ورزش شدید ( از آستانه لاکتات تا شدت های ورزشی فوق پیشینه تمام تلاش فرد ) به همراه دوره های ریکاوری فعالیت با شدت پایین یا استراحت مطلق در نظر گرفته می شوند(94). کـه در تحـقیــق حاضـر منظــور از HIIT تمریـنی با شـدت بالا (VO2max%120 یاHR max 5%105) و یک مرحله استراحت فعال با شدت پایین است که برای چندین ست تکرار می شود.
آمادگـی هـوازی6 : استقامـت و توانایـی بدن هر فـرد برای اجـرای فعالیتهای ورزشی بلند مدت را آمادگی هوازی گویند (23).
Vo2: گرما و انرژی در بدن توسط کسیداسیون کربن و هیدروژن موجود در غذاها تولید می شود برای این کار بدن توسط عمل دم اکسیژن را تامین می کند به مقدار اکسیژن مصرفی بدن VO2یا اکسیژن مصرفی گویند [4].
VO2 max: حداکثر توانایی بدن برای تهیه و تامین اکسیژن جهت خرج کردن آن در هنگام فعالیت بیشینه بابت استخراج انرژی از مواد غذایی را اکسیژن مصرفی بیشینه گویند [4].
فصل دوم:
ادبیات و پیشینه تحقیق
2-1- مقدمه
واژه تمرینات تناوبی خیلی شدید(HIIT) در بین افراد از عمومیت زیادی برخوردار نیست و همچنین به تمرینات سرعتی تناوبی(SIT) 7 به عنوان تمرینات تناوبی خیلی شدید رجوع می شود. لازم است که متخصصین علوم ورزشی و همچنین متخصصین علوم بالینی به این نکته توجه داشته باشند که فواید استفـاده از تمرینات سرعتـی تنـاوبی ( انفجاری ) در مقایسه با تمرینات طولانی مدت با شدت متوسط می تواند از اثرات مفیدتری برای بهبود عملکرد ورزشکاران بالا بردن آمادگی جسمانی افراد سالم و همچنین درمان و بازتوانی برخی از بیماری ها برخوردار باشد(89).
در فصل حاضر ابتدا مبانی نظری مربوط به ارتباط تمرین تناوبی با حداکثر اکسیژن مصرفی ، پویایی اکسیژن، تغذیه ، بیماری و… می پردازیم در بخش دوم به پیشینه پژوهش خواهیم پرداخت.
2-2- مبانی نظری
2-2-1 تمرین تناوبی 8(اینتروال):
تمرین تناوبی با شدت بالا (HIIT) یک دوره ورزش کوتاه مدت با شدت بالا است که شامل مراحل استراحت فعال با شدت پایین بین آنها تشکیل شده است[63]. برای پیدا کردن خاستگاه شکل خاص تمرینات اینتروال باید به تاریخ بیش از 70 سال گذشته و به اواخر سال1930 برگردیم. در آن زمان یک مربی آلمانی به نام دکتر ولدمارگرشلر9 یکی از پیشگامان تلاش در پایه ی مدلهای تمرینی بر اساس اصول فیزیولوژیکی و روانی بود. از نظر فیزیولوژیکی اوبا همکاری بالای دکتر هربرت ریندل10 متخصص قلب و عروق و اعمال دانستنیهای خود از اهمیت تهویه قلبی عروقی برای جستجوی یک روش تمرینی که دارای حداکثر اندازه ،تناسب اندام و بهره وری از قلب باشد پرداختند. گرشلر و ریندل در ابتدا آزمایش را با 3000 نفر که هر یک از آنها یک دوره کامل 21 روزه تمرین را با کنترل دقیق ضربان قلب انجام دادند.آنها یافتند افزایش در حجم قلب توسط تمرین ایجاد شده است و بعد از این مدت کوتاه پیشرفتهای معنی داری در بهبود عملکرد یافتند. بعد از این تجربه آنها یک شکل از تکرار تمرین که درآن ورزشکار در طی یک مسافت نسبتاً کوتاه مثلاً 200 متر و در یک سرعت نسبتاً سریع و در چند دوره زمانی می دوید را ابداع کردند. اسم این سیستم تمرین اینتروال (تمرین تناوبی) بود زیرا دوره استراحت یا ریکاوری بین دورهای سرعت در نظر گرفته شده بود که از مهمترین وحیاتی ترین بخش این تمرینات بود. مشاهده شد که در طول اینتروالها (تناوبها) قلب سازگارترمی شود و در حال رشد و قوی تر شدن است. شکل اصلی این تمرین در آن زمان، تکرار سریعتر در 100، 150 یا 200 متر و گهگاهی بالاتر از 400-300 متربودکه باید اجرا می شد تا به یک ضربان قلب در حدود 180 ضربه در دقیقه برسد. پس از این که ضربان قلب در اینتروال (تناوب یا فاصله ) به 120 ضربه در دقیقه رسید تکرار سریع بعدی شروع می شود.
اصل تمرین بر این پایه است که حجم خون در بدن هر فرد ثابت است و به دنبال این تمرین ضربان قلب در تناوبها برای همان حجم خون کاهش میابد. کمیت خون پمپ شده در هر ضربه از حجم مؤثر تمرین افزایش یافته است و سپس به عنوان ضربان قلب کاهش میابد. در حالی که تمرین اینتروال گرشلر کارایی قلب را در طول اینتروالهای ریکاوری توسعه داد، تمرینات اینتروال جدید در طول تناوبها عملکرد سیستم انرژی را توسعه می دهد. اگر این کاهش ضربان قلب در 90 ثانیه آخر تمرین به 120 ضربه در دقیقه نرسد تمرین بیش از حد دشوار و مشکل تنظیم شده است. که قلب بیش از توان کار می کند که منجر به خستگی و فرسودگی می شود به جای اینکه تمرین اثر مطلوب داشته باشد. تمرینات گرشلر پیشرفت سریع در عملکرد وسازگار شدن قلب، برگشت سریع ضربان قلب به 120 ضربه در دقیقه در فواصل ریکاوری که بطور طبیعی کاهش داشت را ارائه کرد. این کاهش طبیعی ضربان قلب در فواصل ریکاوری به دلیل افزایش تناسب اندام که با افزایش تعداد تکرار برای پیشرفت تمرین به جای افزایش سرعت تکرار ترکیب شده بود، می باشد. در سال 1939 رادولف هاربیگ11 با استفاده از تمرین اینتروال گرشلر توانست مسافت 800 متررا در زمان 1:66:6 بدود. این زمان بهبود عظیم در رکورد جهانی نشان داده شد، که هنوز به عنوان یکی از رکوردهای برجسته به رسمیت شناخته می شود. کمتر از یک ماه پس از ثبت رکورد 800 متر، هاربیگ رکورد جهانی 400 متر را در زمان 460 ثانیه پوشش داد.
رکوردهای جهانی بسیاری توسط ورزشکاران و قهرمانان المپیک که در مدرسه گرشلر حضور داشتند شکسته شد. در سال 1952 گرشلرمربی جوسی بارتل به وسیله شکستن رکورد 1500 متر توسط بارتل شگفت زده شد. قبل از این رکورد تقریبا به مدت 13 سال نام گرشلر وتمرین اینتروالش فراموش شده بود که یک بار دیگر وارد مسیر بحث شد. همچنین رکورد 800 متر ردولف به طور باور نکردنی 16 سال حذف شده بود که دوباره توسط راجرمونز بلژیگی و مربیگری گرشلر در سال 1955 با زمان 1:45:7 اجرا شد(75).
به طور قابل توجهی رکوردها در جهان با استفاده از روش تمرین اینتروال افزایش یافت. زندگی نامه این ورزشکاران وکشف تمرین اینتروال توسط مربی و شکستن رکوردهای جهانی باعث شناخت این تمرین ها شد و اینکه چرا روشی برای شکست رکورد میباشد. تمرین اینتروال در حال حاضر به خوبی و به طور گسترده شناخته شده است و از ورزش دو میدانی به دیگر ورزشها هم گسترش یافت. اصل تمرین اینتروال هنوز هم توسط بسیاری از مربیان و ورزشکاران امروزی استفاده می شود اما به ندرت مشابه دقت گرشلر در کنترل ضربان قلب اجرا می شود. اما چیزی که مهم است این است که گرشلر و ریندل این مفهوم را نشان دادند که لزوماً سرعت در تکرار اجراها برای افزایش اثر تمرین اولیه لازم نیست. مزیت تمرین اینتروال اصلی آن بود که به سرعت و به طور معنی داری پیشرفت در عملکرد را ایجاد میکند. از معایب آن می توان به خستگی و بازگشت تناسب اندام پس از قطع تمرین اشاره کرد(75).
2-2-2- طرح کلی از تمرین گرشلر:
تمرین در یک مسیر مستقیم در کنار رودخانه که بیشتر زمانها از برف و یخ پوشیده شده بود انجام می شد. این مسیر به مسافتهای 400 متری تقسیم شده بود و هر مسیر 400 متری به بخشهای 100 متری تقسیم شده بود که باید توسط ورزشکاران پیموده میشد تا به یک ضربان قلب در حدود 180 ضربه در دقیقه برسند. سپس مرحله استراحت را داشتند که باید ضربان قلب در اینتروال (تناوب یا فاصله ) به 120 ضربه در دقیقه می رسید و دوباره تکرار سریع بعدی شروع می شد(75).
2-2-3 تمرین اینتروال مدرن:
اولین نمونه تمرینات HIITتوسط پروفسور تاباتا12 در سال 1996 طرح ریزی شد. زمانی که او کار خود را به عنوان مربی اسکیت سرعت تیم ملی ژاپن شروع کرده بود(92). او از برنامه تمرینی ای که شامل 20 ثانیه تمرین با شدت فوق سنگین در حدود 170 درصد و در ادامه 10 ثانیه استراحت بر روی آزمودنی های بود استفاده کرد که هدف از این نوع تمرین بالا بردن توان فیزیکی ورزشکاران بود و این پروسه برای مدت 4 دقیقه و 8 ست تکرار می شد. پروفسور تاباتا تمریناتش را روی آزمودنیها بر روی دوچرخه کارسنج انجام می داد. تاباتا پس از موفقیت چشمگیر در طراحی این تمرین نام آن را به پروتکل E1اختصاص داد (91).
سپس تاباتا در ادامه تحقیقات خود بر روی تمرین HIIT ورزشکاران را به دو گروه مختلف تقسیم کرد به طوری که یک گروه در هفته چهار جلسه تمرین HIIT انجام داده و یک جلسه تمرین هوازی با شدت پایین تا رسیدن به مرحله یکنواخت و گروه دوم در هفته پنج جلسه تمرین هوازی با شدت پایین تا رسیدن به مرحله یکنواخت را انجام می داند. سپس بعد از آنالیز نتایج تاباتا پی برد که گروه هوازی VO2max بالاتری نسبت به گروه اول داشتند اما گروه اول که نام آن را گروه تاباتا گذاشته بود، دارای پویایی جذب اکسیژن بالاتری در 3 فاز بودند و آستانه بی هوازی بالاتری نسبت به گروه دوم د اشتند(49،91).
تمرین اینتروال جدید به سادگی قابل اجرا است و به طور خاص هر تکرار تمرین بعد از فواصل ریکاوری بسیار مهم است و در واقع دارای اثرعمیقی بر روی سیستم انرژی متابولیک دارد. آنچه که ورزشکار بین تناوب تکرارهای سریع در تمرین اینتروال انجام می دهد شکلی از ریکاوری فعال است. اثر ریکاوری فعال در این نوع تمرین توسعه رابطه همکاری بین لاکتات سیستم انرژی هوازی و بهبود عملکرد در تمام مسافتها و مکانها می باشد. تمرین اینتروال جدید کمک می کند درک کنیم چرا در گذشته بعضی از تمرینات کار شده اند و نتیجه مناسب را ایجاد کرده اند و مهمتر اینکه توضیح می دهد که چگونه جلسات تمرینی جدی وحتی مؤثرتر برای آینده ترسیم کنیم(75). تمرین اینتروال مورد علاقه مربیان است زیرا اثرات آن در ساخت توانایی قلبی – عروقی و همچنین توانایی در ورزشکاران را به خوبی ایجاد میکند. این نوع تمرینات به ورزشکاران کمک می کند تا همراه با دیگر شدتهای مختلف ظرفیت هوازی خود را بهبود دهند(مایو کلنیک 2009). همچنین تمرین اینتروال می تواند ابزار مؤثر برای بهبود آستانه لاکتات در ورزشکار باشد. آستانه لاکتات به عنوان فاکتور مهم و تعیین کننده عملکرد برای رویدادهای طولانی معرفی شده است. این روش تمرینی ممکن است نسبت به تمرین ساده در شدت متوسط با همان مدت زمان در از دست دادن چربی مؤثرتر

نکته مهم : در این سایت فقط تکه هایی از این پایان نامه به صورت رندم درج شده که ممکن است موقع انتقال از فایل ورد به داخل سایت عکس ها درج نشوند یا فرمول ها و نمودارها و جداول و ... به هم ریخته درج شوند ولی در سایت منبع شما می توانید فایل کامل را با فرمت ورد و منابع و پیوست ها دنلود نمایید

: سایت منبع  40y.ir

دسته بندی : No category

دیدگاهتان را بنویسید