می‏توانند چنین فضایی را از دیگر کودکان تقاضا کنند و نه سایر کودکان می‏توانند در میانۀ فعالیت شدید خودانگیختۀ خویش به این نیاز آن‏ها وقعی بنهند. فضای ناکافی با تعداد زیاد کودکان، بالقوه مغایر درمان است و باعث لطمه دیدن کودکان می‏شود. برای گروه‏های بازی درمانی بزرگ‏تر که دارای سه تا پنج کودک باشند اتاق بازی به وسعت حدوداً 10 متر مربع مناسب به نظر می‏رسد (Landreth, 1998: 67).

ویژگی‏های اتاق بازی
این اتاق باید خلوتی به دور از دید دیگران باشد و دیوارهای داخلی یا در آن فاقد پنجره باشد. وجود پنجره در دیوار بیرونی به احتمال زیاد اشکالی ایجاد نمی‏کند، اما باید این پنجره دارای پرده‏هایی باشد که بتوان آن‏ها را کشید یا با کرکره یا پشت دری پوشاند. بهترین شیوه نبود هیچ پنجره‏ای است.
کفپوش‌های مربع شکل وینیلی بهترین پوشش کف هستند، زیرا باداوام‏اند و به آسانی می‏توان آن‏ها را شست و نیز قطعات آسیب دیده را می‏توان به راحتی و با هزینه‏ای اندک تعویض کرد. به همین دلیل است که کفپوش‏های یکپارچۀ وینیلی مقرون به صرفه نیست. از استفاده از هر نوع فرش باید اجتناب شود. تمیز نگهداشتن آن شوار است، دانه‏های ماسه را نمی‏شود کاملاً از میان پُرزها بیرون کشید، و ریختن رنگ روی فرش به راستی افتضاح به بار می‏آورد. در اتاق بازی و محوطه‏های مخصوص بازی که نمی‏توان از فرش استفاده کرد، می‏توان تکۀ بزرگی کفپوش یکپارچه زیر سه پایۀ نقاشی انداخت. به هر حال، ممکن است این که به کودکان چنین بنُماید که آن‏ها باید مراقب و تمیز باشند. فرش هم می‏تواند چنین پیامی را به کودکان منتقل کند (Ginott, 1961: 303).
دیوارهای اتاق بازی باید با لعابِ قابل شستشو پوشانده شود. در مورد دیوارها هم همانند سایر قسمت‏های اتاق بازی سهولت نظافت مهم‏ترین مسئله است. باید از رنگ‏ها بسیار درخشان، تیره و کدر استفاده نشود. رنگ کرم مایل به سفید مناسب است، زیرا فضا را شاد و روشن می‏کند (Gazda, 1989: 45).
در صورتی که امکانات مالی اجازه دهد، افزودن آینۀ یک طرفه و سیم‏کشی برای شنیده شدن صداها به منظور نظارت و آموزش را هم می‏توان در نظرگرفت. از طریق آینۀ یک طرفه می‏توان بدون آنکه حضور دوربین تصویر برداری در اتاق بازی حواس کودکان ر اپرت کند، از جلسات فیلم برداری کرد. معمولاً وجود دوربین فیلم برداری در اتاق بازی باعث هیاهو و رفتار اغراق آمیز در کودکان می‏شود و در صورتی که لازم باشد درمانگر مراقب دوربینی گران قیمت باشد، استرس او افزایش می‏یابد.
به والدین نباید اجازۀ تماشای جلسات بازی درمانی را داد. درعین حال، در صورتی که آموزش والدین مورد نظر باشد، بسیار به جاست که والدین نمونه‏هایی از جلسه‏های بازی درمانی با فرزندانشان را مشاهده کنند. برای آموزش والدین، آینۀ یک طرفه ارزشمندترین وسیلۀ در دسترس است (Cooper, 1977: 167).
بسیار ارزشمند است که والدین بتوانند درمانگر را حین نشان دادن آنچه در کلاس‏های آموزشی درباره‏اش صحبت شده مشاهده کنند و آن گاه جلسه‏ای که خودشان با فرزندشان برگزار می‏کنند، تحت نظارتِ صاحب نظران تشکیل شود.
توصیه می‏شود جام ظرفشویی که دارای آب جاری سرد باشد، در اتاق وجود داشته باشد. آب گرم ممکن است خطرناک باشد و لازم هم نیست. شیر فلکۀ آب گرم را که در زیر جام ظرفشویی قراردارد مسدود کنید یا ببندید و شیر فلکۀ آب سرد را تا نیمه باز کنید تا وقتی که کودک شیر را کاملآً باز می‏کند، آب به سراسر اتاق پاشیده نشود. در صورتی که آب کمتری از شیر جریان پیدا کند، احتمال کمتری هم دارد که آب از جام ظرفشویی سر ریز شود. این گونه برنامه ریزیِ قبلی سهل‏گیری بیشتری را در عمل برای درمانگر فراهم می‏سازد و مانع از اِعمال حد و مرزهای متعدد می‏شود (Ginott, 1961: 310).
باید تخته‏ای برای استفاده با گچ که در ضلع پاییینی، زهواری برای قرار دادن گچ و تخته پاک‏کن داشته باشد، در ارتفاع حدود 30 سانتی متر بالاتر از کف اتاق نصب شود تا با قدهای مختلف کودکان تناسب داشته باشد. تخته پاک کن و گچ سفید و رنگی باید در دسترس باشد. گچِ تازه را به چند قسمت کنید تا کودکان احساس نکنند که باید مراقب نشکستن آن باشند. دو سوی اتاق بازیِ خوب، برای به نمایش گذاشته شدن اسباب بازی‏ها و وسایل مختلف، بدون آنکه آن‏ها روی هم انباشته یا تلنبار شوند، باید دارای طبقه باشد. قفسه‏های جادارِ بزرگ که به دیوار نصب شده واز استحکام کافی برای بالا رفتن کودکان برخوردار باشند از همه مناسب‏ترند. ارتفاع بالاترین طبقه نباید از حدود یک متر بیشتر باشد تا کودکان خردسال بتوانند بدون کمک گرفتن از کسی به اسباب بازی‏ها دست بیابند و برای این کار لازم نباشد روی چیزی بروند (Johnson, 1997: 315).
اگر قرار باشد برای یک ساختمان جدید طرح اتاق بازی بدهید یا فضای موجود را تغییر شکل دهید یک توالت بسیار کوچک در نظر بگیرید که فقط به اندازۀ یک لگن پایه‏دار جا داشته باشد و درِ آن به طرف اتاق بازی باز شود. این کار باعث می‏شود از مشکلات ناشی از ضرورت ترک اتاق برای رفتن به توالت برای کودکان جلوگیری شود. در این صورت، مشکل درمانگر در اینکه چند بار به کودکان اجازه دهد به دستشویی بروند و اینکه آیا درخواستشان واقعی است یا خیر، بر طرف می‏شود.
همچنین کودکان بهره‏های آموزشی زیادی می‏برند: از توالت به منزلۀ تداوم بازی استفاده می‏کنند تا صحنه‏های مربوط به توالت و حمام را اجرا کنند، از آن برای پنهان شدن یا گریز از درمانگر استفاده می‏کنند و در می‏یابند که بستن در به روی یک بزرگسال و کاملاً نادیده گرفتن او چقدر اشتباه است.
برای اتاق بازی باید لوازم محکم، چوبی یا مقاوم در اندازه‏های کودکانه انتخاب شود. یک میز و سه صندلی که یکی از آنها مناسب بزرگسالان باشد نیز مورد نیاز است. توصیه می‏شود برای قرار دادن لوازم نقاشی، گلِ بازی، نقاشی با انگشت و نظایر آن‏ها جعبه‏ای با دو درِ مقابل هم در نظر گرفته شود. این جعبه می‏تواند بخشی از جام ظرفشویی باشد (Smith, 2000: 140).

دیگر محل‏های مناسب برای بازی درمانی
برای آنکه کودکان به ابراز خود بپردازند، وجود یک اتاق بازی کاملاً مجهز، اگر چه مطلوب است، اما ضرورتی ندارد. مهم آن است که به کودکان فرصت داده شود تا گونه‏ای از ارتباط را که برایشان از بقیۀ موارد طبیعی‏تر است انتخاب کنند.
برای برخی از کودکان این شیوه ممکن است ترکیبی از دو شکل موجود باشد که عبارت‏اند از بازی و کلام. برخوردار بودن از امکان انتخاب این مزیت درمانیِ مستقیم را دارد که کودکان می‏توانند جهت خود را تعیین کنند و مسئولیت این کار را برعهده بگیرند (Allen, 1934: 42).
در مطب‏ها و مؤسسه های خصوصی، در صورتی که اتاقِ درمانگر بزرگ باشد، بسیاری از درمانگران می‏توانند جلسه‏های بازی درمانی را در یک انتهای اتاق خود برگزار کنند. در مدارس ابتدایی که معمولاً مشاور به چند مدرسه خدمت می‏کند یا گوشۀ تنگی به جای اتاق دارد یا آنکه اتاقش با یکی دیگر از کارکنان مشترک است، جلسه‏های بازی درمانی را می‏توان در گوشه‏ای از یک کلاس معمولیِ بدون استفاده، کارگاه، دفتر پرستار یا گوشه ای از سالن غذا خوری بعد از رفتن کارکنان آشپزخانه برگزار کرد (Harris, 1997: 370).
اسمیت (2000) عنوان می‏کند که، در محل‏هایی نظیر سالن غذا خوری یا کلاس درس می‏توان با استفاده از چند میز و صندلی، فضای مورد نظر برای بازی و حد و مرز فیزیکی آن را مشخص ساخت. کودک نباید اجازه داشته باشد که در سرتا سر آن محل پرسه بزند.
در چنین شرایطی، برقرار شدن ارتباط درمانی تقریباً ناممکن است. در چنین محل‏هایی درمانگر باید آماده باشد تا محدودیت‏های محکم‏تری وضع کند. صرف نظر از امکان جلسات بازی درمانی،کوشش کامل باید به عمل بیاید تا محرمانه ماندن جلسات حفظ شود. در صورتی که خلوت یا محرمانه بودن کامل جلسه‏ها امکان‏پذیر نباشد، باید به کودکان اطلاع داد که ممکن است دیگران آن‏ها را ببینند یا صدایشان را بشنوند.
در این محل‏هایی که تغییر کاربری پیدا کرده‏اند، درمانگر می‏تواندگزیده‏ای از اسباب بازی‏ها و سایر وسایل را درجعبه یا پاکتی در زیر میز، در یک گوشه یا یک کمد بگذارد. وسایل بازی را می‏توان درست پیش از شروع جلسۀ بازی درمانی، گوشۀمیز، روی نشیمن یک صندلی یا روی زمین چید. کتابخانه ای که جلویش پرده داشته باشد یا محفظه‏ای دردار بهترین محل برای قرار دادن وسایل بازی است. نمایش آزادانۀ وسایل بازی پیش از شروع هر جلسه به کودکان کمک می‏کند تا احساس راحتی بیشتری کنند، به مشارکت در بازی ترغیب شوند و آزادی عمل بیشتری احساس کنند و به طور کلی محیط به آنها چنین القا کند که «همۀ اینها فقط برای توست».

3-4- جمع بندی:

با توجه به درمان‌هاي مناسب هر بيماري كه در فصل دوم به آن پرداخته شد و توضيحات پيرامون اين درمان‌ها و فضاي مورد نياز آنها مي‌توانيم فضاي مورد نياز جهت درمان هر بيماري را در جدول‌هاي زير جمع‌بندي نمائيم.
جدول 3-1: فضاي درماني اسكيزوفرني «نگارنده»
توضیحات
فضای مورد نیاز
درمان
زیر گروه بیماری
گروه اصلی بیماری


درمان دارویی
اسکیزوفرنی
اسکیزوفرنی
اتاق 1 نفره ( در بخش مشخصات فیزیکی مشخصات اتاق توضیح داده شده است)
اتاق در بخش بستری
بستری کردن در بیمارستان

بیمارستان‏ها، کلینیک‏های سرپایی، مراکز بهداشت روانی، بیمارستان‏های روزانه، خانه یا باشگاه‏های اجتماعی
مجموعه های درمانی
درمان‏های روانی- اجتماعی

فضای نمایش فیلم، بازی درمانی، فضای جمعی جهت ارتباط با دیگران
فضای ترکیبی
آموزش مهارت‏های اجتماعی

فضای مشاوره برای درمانگر، بیمار و خانواده بیمار که در بخش مشاوره و بستری وجود دارد.
اتاق مشاوره
درمان معطوف به خانواده

فضای حضور درمانگر جهت معاینه تجویز دارو – آزمایشگاه های سلامت جسم و روان –
فوریت های روانپزشکی
فضای معاینه و آزمایش
درمان قاطع جامعه‏نگر (ACT)

فضایی جهت حضور درمانگر و گروهی از بیماران که بصورت گروهی مشاوره می شوند (گروه 10 نفره) – سرانه هر نفر 4 متر مربع
فضای مشاوره جمعی
گروه درمانی

اتاق مشاوره فردی، ورزش درمانی(آب درمانی، سالن ورزش) به همراه درمانگر، فضای صرف غذا
چند فضای عملکردی
روان‏درمانی فردی

فضای مشاوره برای درمانگر و بیمار که در بخش مشاوره و بستری وجود دارد.
فضای مشاوره
روان درمانی شخصی

اشتغال موقت یا نیمه‏موقت بر اساس تجویز درمانگر
کارگاه‏های سرپوشیده، کلوپ‏های شغلی
کار درمانی

کارگاههای سفال و کار با گل، اتاق نقاشی بر روی دیوار و کف(جنس دیوار و کف فابل شستشو)، آتلیه، اتاق نواختن ساز، اتاق صوت، سالن نمایش
کارگاه، آتلیه، اتاق موسیقی
هنر درمانی

جدول 3-2: فضاي درماني ساير اختلالات پسيكوتيك «نگارنده»
توضیحات
فضای مورد نیاز
درمان
زیر گروه

نکته مهم : در این سایت فقط تکه هایی از این پایان نامه به صورت رندم درج شده که ممکن است موقع انتقال از فایل ورد به داخل سایت عکس ها درج نشوند یا فرمول ها و نمودارها و جداول و ... به هم ریخته درج شوند ولی در سایت منبع شما می توانید فایل کامل را با فرمت ورد و منابع و پیوست ها دنلود نمایید

: سایت منبع  40y.ir