تغيير اقليم انجام دادند. آنها در اين تحقيق از مدل HELPبه منظور شبيه سازي ميزان تغذيه آبخوان استفاده کردند و اذعان داشتند که ميزان تغذيه مستقيم در مقايسه با رواناب حساسيت کمتري به سناريو هاي تغيير اقليم دارد. همچنين آنها در اين تحقيق نشان دادند، زمانيکه حداکثر و حداقل ميزان تغذيه در آبخوان صورت ميگيرد سطح آب زيرزميني به ترتيب 05/ و 025/ متر تغيير ميکند. درزمانيکه ارتفاع آب در رودخانه (50-20 درصد) افزايش يا کاهش مييابد، تغييرات سطح ايستابي آبخوان مذکور به ترتيب بين (4/3-7/2) و (48/0- 1/2-) تغيير ميکند .آنها همچنين نتيجه گيري کردند که 27 در صد کل بارش به تغذيه سفر هاي آب زير زميني ميپيوندد.
– پري انتا و همکاران ( 2005) اثر تغيير اقليم و تغيير کاربري اراضي را برمنابع آب زير زميني آبخوانهاي ساحلي مناطق خشک و نيمهخشک به منظور بررسي ميزان افت آبهاي شيرين، مورد بررسي قرار دادند و اذعان داشتند که جنگل تراشي باعث افزايش ميزان تغذيه منابع آب زير زميني ميگردد.
-اوليويرا و همکاران (2005) مطالعهاي درخصوص اثر تغيير اقليم روي تغذيه آبخواني درشمال پرتغال انجام دادند و اذعان داشتند که کاهش 70 درصدِي بارش باعث کاهش 45 درصدي در ميزان تغذيه آبخوان ميشود.
مال89 و همکاران (2006) تحقيقاتي در خصوص اثر تغيير اقليم بر منابع آب سطحي و زيرزميني در هند انجام دادند و اظهار داشتند، تغيير اقليم در آينده اثر معنيداري بر منابع آب شيرين دارد. چرا که افزايش جمعيت، نياز به آب بيشتر، گرم شدن کره زمين، تغيير کاربري اراضي همه از مواردي هستند که روي منابع آب تاثير زيادي دارند. آنها در نهايت نتيجهگيري کردند که کشور هند به تغييرات اقليمي بسيار حساس است و نياز است در اين زمينه تحقيقات گستردهاي صورتگيرد .
رانجان90 و همکاران (2006) اثر تغيير اقليم را روي منابع آب شيرين زيرزميني مورد ارزيابي قرار دادند. آنها دراين تحقيق از مدل گردش عمومي HadCM3تحت دو سناريو A2 وB2 استفاده کردند و نتيجهگيري کردند که در تمام مناطق آقريقا بجز منطقه صحرا کاهش منابع آب را خواهيم داشت. آنها دراين تحقيق همچنين به ارتباط بين درجه خشکي و آسيب پذيري منابع آب اشاره نمودند.
– اسکانلن91 و همکاران (2006) تحقيقات در140 آبخوان در نقاط مختلف جهان جهت بررسي ميزان تغذيه آبهاي زيرزميني در مناطق خشک و نيمه خشک انجام دادند و نتيجه گيري کردند که متوسط ميزان تغذيه در اين مناطق بين 2/0 تا 35 ميليمتر معادل 01/0 تا 5 درصد کل بارندگي سالانه متغير ميباشد.
– سیبک92 و آلن ( 2006 ) اثر تغيير اقليم را روي ميزان تغذيه و سطح ايستابي آبهاي زيرزميني در يک آبخوان بنام گراند فورک در جنوب ایالت بريتيش کلمبياِي کانادا مورد ارزيابي قرار دادند. آنها دراين تحقيق از دو مدل جهاني CGCM1 و HadCM3 و مدل ريز مقياسنمايي SDSM براي شبيه سازي دادههاي بارش، دما و تشعشات خورشيدي و از مدل HELP براي شبيه سازي ميزان تغذيه استفاده کردند. و نتيجهگيري کردند که ميزان تغذيه آبهاي زير زميني در آينده نسبت به شرايط فعلي بدليل تغيير در الگوي پراکنش بارش و دما در منطقه مورد مطالعه افزايش مي يابد اما سهم تغذيه در تغييرات سطح ايستابي آبهاي زيرزميني به دليل غالب بودن جريان هاي سطحي کم مي باشد.
– وودا مالک93 و همکاران (2007) اثر تغيير اقليم بر منابع آب زير زميني را در حوزه آبخيز بلگيوم94 با استفاده از دو سناريوي مرطوب و خشک مورد بررسي قرار دادند. آنها در اين تحقيق از مدل Wetspass براي شبيه سازي تغذيه و از مدل Mod Flow براي شبيه سازي جريان آب زير زميني استفاده نمودند و نتيجه گيري کردند که ميزان تغذيه در هيچکدام از سناريو ها نسبت به شرايط فعلي تغيير چنداني نميکند . در صورتيکه نتايج حاصل از مدل آب هاي زيرزميني نشان داد در سناريوهاي مرطوب سطح آب زير زميني 79 سانتيمتر افزايش مييابد اما در سناريو خشک هيچ تغيير قابل ملاحظهاي در سطح آب زيرزميني مشاهده نميشود .همچنين نشان دادند که در فصل تابستان بدليل تبخير و تعرق زياد و بارش کم هيچگونه تغذيه اي صورت نميگيرد.
– هسو و همکاران (2007) اثر تغيير اقليم را روي پاسخ هيدرو لوژيکي يکي از دشتهاي مهم کشور تايوان بنام پينگتيوم95 مورد بررسي قرار دادند و اذاعان داشتند که تغيير اقليم روي منابع آب سطحي و درنتيجه منابع آب زير زميني اين آبخوان تاثير معني داري دارد و پيشنهاد نمودند به منظور استفاده پايدار از منابع آب زير زميني از اين آبخوان بايد سياستهاي درستي اتخاذ گردد.
– فو96و همکاران (2007) با استفاده ازيک روش تلفيقي سيستم اطلاعات جغرافيايي و زمين آماري روشي براي تخمين اثر تغيير اقليم بر منابع آب ارائه نمودند. نتايج حاصل از تحقيقات آنها نشان داد در صورتيکه ميزان بارش 30 درصد افزايش يابد و درجه حرارت نسبت به ميانگين دراز مدت تغييري نکند ميزان رواناب 50 درصد افزايش خواهد داشت. اگر درجه حرات 5/ 1درجه نسبت به ميانگين دراز مدت افزايش يابد رواناب 30-20 درصد افزايش مييابد. همچنين درصورتيکه ميزان بارش 20 درصد کاهش يابد اگر درجه حرارت نسبت به ميانگين ثابت باشد ميزان رواناب 30-25 درصد کاهش مي يابد اما اگر درجه حرارت 5/1درجه نسبت به ميانگين افزايش يابد رواناب 45 درصد کاهش خواهد یافت.
– توز97 و همکاران (2007) اثر تغيير اقليم روي ميزان تغذيه و سطح آب زير زميني را در يک منظقه خشک تا نيمه خشک بنام اوکاناگان کانادا مورد بررسي قرار دادند. آنها در اين تحقيق از مدلهاي گردش عمومي جو و مدل ريزمقياس نمايي SDSM براي شبيه سازي بارش، دما و تشعشات خورشيدي و از مدل HELP براي شبيه سازي تغذيه و از مدل MOD FLOW براي شبه سازي جريان و تغييرات سطح آب زيرزميني استفاده کردند. نتايج حاصل از تحقيقات آنها نشان داد ميزان تغذيه بطور متوسط 45 ميليمتر در سال مي باشد و تغيير اقليم باعث افزايش ميزان تغذيه ميگردد. همچنين سطح آب زير زميني ناشي از افزايش تقاضا براي آب افزايش خواهد داشت.
– منقي98 و همکاران (2009) ميزان تغذيه آبهاي زيرزميني را در حوزه آبخيز، بنام حيميت در جنوب کاليفرنيا در خشک ساليها و تر ساليها مورد بررسي قرار دارند و نتيجه گرفتند که متوسط تغذيه سالانه آبخوان 5/12 ميليون متر مکعب است که بين (9/14-7/11) ميليون متر مکعب بترتيب در خشک ساليها و تر ساليها متغير است .
– نينجي99 و باتيلان100(2009 ) اثر تغيير اقليم را روي آبهاي زير زميني وجريان پايه در يک حوزه آبخيز در اوگاندا مورد مطالعه قرار دادند، آنها در اين تحقيق از مدل SDSM بعنوان مدل آماري ريز مقياس و از مدل هيدرولوژيکي WETSPA به منظور شبيه سازي تغذيه و جريان پايه استفاده نمودند و نتيجهگيري کردند که ميزان بارش بين (100 -30) درصد و درجه حرارت بين (4 – 1) درجه سانتيگراد و ميزان تغذيه و جريان پايه بين ( 100 – 20) درصد براي دهه 2020 تا 2080 بترتيب افزايش خواهد داشت.
– ليترمي و مالانتز101 ( 2011) در يک پروژهاي تحقيقاتي در شمال غربي بلگيوم102 براي مکان يابي مواد راديو اکتيو، اثر تغيير اقليم وکاربري اراضي را در تغذيه آبهاي زير زميني مورد بررسي قرار دادند و نتيجه گيري کردند که در مناطق تروپيکال تا سال 2100 بدون تغيير کاربري اراضي، ميزان تغذيه آبهاي زير زميني کاهش مي يابد. در مناطق سردسيري ميزان تغذيه در مناطق جنگلي سوزني برگ و پهن برگ در مقايسه با مراتع يا گراسلند بيشتر کاهش مي يابد.
– داووز103 و همکاران (2012) اثر تغيير اقليم و کاربري اراضي را بر ميزان تغذيه سفرههاي آب زيرزميني در جنوب- غربي و غرب کشور استراليا مورد بررسي قرار دادند و نتيجه گيري کردند که ميزان تغذيه در منطقه مورد مطالعه در اثر تغيير اقليم از يک روند ثابتي برخوردار نميباشد. آنها اذعان داشتند در مناطقي که بارش کم ميشود و خاک از نوع رسي ميباشد ميزان تغذيه در حد قابل ملاحظهاي کاهش مييابد. اما در مناطقی با خاکهاي شني به دليل بالا بودن سطح ايستابي تغييرات سطح ايستابي دشت نسبت به تغيير اقليم بسيار جزيي است.
-کروسبي104 و همکاران (2013) اثر تغيير اقليمرا در ميزان تغذيه آبهاي زير زميني آبخوان دشت بزرگ آمريکا تحت سناريوهاي مختلف تغيير اقليم مورد بررسي قرار دادند و نتيجه گيري کردند، که تحت سناريوهاي تغيير اقليم، شمال دشت با افزايش 8 درصدي ، مرکز دشت با کاهش 3 درصدي و جنوب دشت با کاهش 8 درصدي تغذيه سفره هاي آب زير زميني در دهه 2050 نسبت به دهه 1990 روبرو ميباشد.
2-4- تحقيقات انجام شده در خصوص اثر سناريوهاي تغيير اقليم روي منابع آب خصوصا آّبهاِي زيرزميني در داخل کشور
مساح بواني (1385) ارزيابي ريسک تغيير اقليم و تاثيرآن بر منابع آب، در حوزه آبخيز زاينده رود را مورد مطالعه قرار دادند و نتيجه گرفتند که تغيير اقليم بر منابع آبي اين حوزه تاثير قابل توجهاي خواهد داشت و با احتمال زياد باعث کاهش رواناب در اين حوزه مي گردد.
حسيني و همکاران (1387) اثر تغيير اقليم را روي رواناب حوزه آبخيز کرخه مورد بررسي قرار دادند و نتيجهگيري کردند که درجه حرارت بين 2-5/1 درجه سانتيگراد در پايان قرن حاضر در حوزه مورد مطالعه افزايش مييابد اما ميزان بارش در اين حوزه با روند افزايشي روبرو است که نتيجه آن افزايش ميزان رواناب در اين حوزه است .
– بيگي و همکاران (1388) اثر تغيير اقليم و گرم شدن کره زمين را بر ميزان تغذيه آب زير زمينی دو دشت از حوزه آبخيز کرخه مورد بررسي قرار دادند و نتيجه گيري کردند که تنها تحت سناريو B2 ميزان تغذيه در دشت کوهدشت در دوره 2099-2010 از 35 ميليمتر به 75 ميليمتر افزايش مييابد و تحت ساير سناريوها تغييري در ميزان تغذيه صورت نميگيرد.
– صمدي و همکاران (1388) با استفاده از مدل جهاني HadCM3 و دو روش ريز مقياس نمايي خطي (SDSM) و غير خطي (شبکه عصبي) تاثير عدم قطعيت روشهاي ريز مقياس نمايي را تحت سناريوهاي تغيير اقليم در يکي از زير حوزه هاي حوزه آبخيز کرخه مورد بررسي قرار داد و نتايج ذيل را ارائه نمودند.
– روش ريز مقياس نمايي (SDSM) به منظور شبيه سازي متغيرهاي اقليمي به روش شبکه عصبي ارجحيت دارد.
– در دوره (2069-2040) متوسط بارش روزانه 1/0 ميليمترکاهش و متوسط درجه حرارت روزانه 58/0درجه سانتيگراد افزايش مييابد.
– متوسط دبي رودخانه در دوره (2069-2040) نسبت به شرايط کنوني 6/16درصد کاهش مييابد بيشترين کاهش مربوط به ماههاي آوريل و مارس خواهد بود.
– نادريانفر و همکاران (1390) اثر شرايط اقليمي مختلف را روي نوسانات سطح آب زير زميني دشت نيشابور مورد بررسي قرار دادند و اذعان داشتند که خشکسالي و کاهش بارش نقش مهمي در نوسانات سطح آب زيرزميني دشت مذکور دارد، اما تنها عامل بحراني نيست. آنها بهرهبرداري بيش از حد از منابع آب زيرزميني را بعنوان مهمترين عامل افت

نکته مهم : در این سایت فقط تکه هایی از این پایان نامه به صورت رندم درج شده که ممکن است موقع انتقال از فایل ورد به داخل سایت عکس ها درج نشوند یا فرمول ها و نمودارها و جداول و ... به هم ریخته درج شوند ولی در سایت منبع شما می توانید فایل کامل را با فرمت ورد و منابع و پیوست ها دنلود نمایید

: سایت منبع  40y.ir